่เฟิ่งระหว่างทาง ถึงตรงนี้ เดิมทีคิดว่าคนที่นี่คงทำอะไรนายท่านไม่ได้ ใครจะนึกว่ากลับโดนคนของจวนตระกูลเฟิ่งทำร้ายและส่งตัวกลับมา
แล้วยังมีคืนนี้อีก ไม่นึกเลยว่าผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังผู้ทรงเกียรติจะพ่ายแพ้ในเงื้อมมือของผู้ฝึกตนระดับบรรพชนนักรบขั้นกลาง พูดออกไปพวกเขาก็อับอายกันหมด
รู้เพียงว่าช่วงนี้ก็เกินพอแล้วจริงๆ สำหรับเรื่องนี้ เพียงเพื่อผู้หญิงคนเดียว เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมนายท่านถึงต้องอดทนเสียเวลากับนางถึงเพียงนี้ หากต้องการตัวนางจริง ส่งคนไปจับตัวมา คืนนี้ก็ได้เสวยสุขกันแล้ว ไหนเลยต้องทำให้ยุ่งยากเพียงนี้ด้วย
ทว่าความไม่พอใจและไม่สบอารมณ์เหล่านี้ เขาแค่กล้าคิดในใจ ให้พูดออกไปหรือ? มีแต่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเท่านั้นแหละ
เนี่ยเถิงฟังคำพูดเขาแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก แต่หลับตาเอนลงนอน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
จนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วยาม หมอท่านหนึ่งก็ขานเรียกพลางเดินเข้ามา คารวะเนี่ยเถิงด้วยความเคารพ “ข้าน้อยคารวะองค์รัชทายาท”
“ว่ามา” เนี่ยเถิงเอ่ยออกมาโดยไม่แม้แต่จะลืมตา
“องค์รัชทายาท ข้าน้อยพบสิ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ”
เขาหยิบเข็มเงินในแขนเสื้อออกมา เห็นคนที่เดิมหลับตาอยู่ลืมตาขึ้นมองมาทางเขา จึงรีบร้อนบอกว่า “เข็มเงินเล่มนี้ดึงออกมาจากจุดลมปราณบริเวณตันเถียนของหลินเหล่า เขาบอกว่าตอนนั้นจู่ๆ ก็รู้สึกว่าพลังวิญญาณในร่างโดนผนึก ข้าน้อยจึงตรวจดูจุดชีพจรบนร่างสักพัก ถึงได้พบเข็มเงินเล่มนี้ ทว
