ตอนที่ 415 อุทานเสียงหลง
เห็นชายชราคนนั้นโจมตีมา แววตาผู้เฒ่าเกิ่งเคร่งขรึม ผลักเฟิ่งจิ่วข้างกายไปด้านหลังพลางบอกว่า “แม่หนูเฟิ่งหลบไปข้างๆ เร็ว” พูดจบ กลิ่นอายพลังเร้นลับในร่างก็พลุ่งพล่านขึ้นมา เท้าพลันก้าวไป ฝ่ามือกำหมัดแน่นรับการโจมตีของศัตรู
เฟิ่งจิ่วที่โดนผลักไปด้านหลังแววตาสั่นไหวเล็กน้อย มองชายชราคนนั้นเข้าไปต้านรับหลังผลักเธอออก เห็นกลิ่นอายทั่วร่างเขาปะทุ ฝีเท้ามั่นคงมีแรงกดดันพุ่งออกมา เข้าไปรับมือชายชราผู้ฝึกวิชาเซียนคนนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ทันใดนั้น เธอเพียงสัมผัสได้ว่าในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก
ความรู้สึกร้อยพันผสมปนเป กระแสธารอุ่นพรั่งพรู รอยยิ้มที่มาจากใจจริงเบ่งบานอยู่ตรงริมฝีปากเธออย่างเงียบเชียบ ราวกับดอกไม้งดงามค่อยๆ ผลิบาน ทำให้รูปโฉมที่เดิมงามเลิศยิ่งเพริศแพร้วกว่าเดิมเพราะรอยยิ้มจากก้นบึ้งหัวใจ
เมื่อผู้นำตระกูลเกิ่งเห็นบิดาเข้าไปรับมือชายชราผู้ฝึกวิชาเซียนคนนั้น หัวใจก็บีบแน่น ศัตรูเป็นถึงผู้ฝึกเซียน แม้พละกำลังอยู่ระดับสร้างรากฐานก็ไม่แน่ว่าบรรพชนนักรบทั่วไปจะต่อกรด้วยได้ มิหนำซ้ำยังชัดเจนว่ากำลังของสองคนนี้อยู่ในระดับหลอมแก่นพลังที่เหนือกว่าระดับสร้างรากฐาน!
ด้วยวรยุทธ์ระดับบรรพชนนักรบของบิดาเขา จะสามารถต่อกรผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังได้จริงหรือ? คำตอบคือ เป็นไปไม่ได้!
เขามองไปทางร่างชุดแดงนั้นทันควัน กลับเห็นนางมองภาพการต่อสู้นั้นโดยที่มุมปากมีรอยย
