ิ่งดูดาย
“นายท่าน…”
ฝ่ามือเขากำหมัดแน่นหัวใจบีบรัดเป็นก้อน ในสายตาเขานายท่านคงขยับตัวไม่ได้ภายใต้แรงกดดันนั้น เวลานี้เขาเสียใจอย่างยิ่งหากระวังเสียหน่อยนายท่านอาจไม่ต้องเสี่ยงอันตรายเพื่อเขา และไม่ตกอยู่ในสถานการณ์อย่างเช่นตอนนี้
หากนายท่านตายเพราะเขา จะกลับไปบอกกับทุกคนเช่นไร? เกรงว่าคงยากที่จะสงบจิตใจไปตลอดชีวิตนี้…
ยามนี้เขาถึงกับทนไม่ได้และไม่กล้ามองไปยังภาพตรงหน้า เขาที่เห็นความเป็นความตายและการนองเลือดจนเคยชินยังไม่อาจนึกภาพว่าจะได้เห็นฉากบีบหัวใจที่นางเลือดสาดกระเซ็นด้วยตาตนเอง แต่เขาหลับตาไม่มองไม่ได้ แม้เลือดนั้นจะเจิ่งนองมากมายหรือภาพนั้นจะโหดเหี้ยมอย่างยิ่งก็ต้องเบิกตามอง
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขานึกไม่ถึงคือสิ่งที่สะท้อนมาไม่ใช่ภาพนองเลือดของนายท่าน แต่เป็นภาพที่ทำให้เขาตะลึงถึงที่สุด…
นางที่สวมชุดคลุมสีขาวเงินยืนอยู่ท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรีราวกับทวยเทพที่ทั้งสง่างามและศักดิ์สิทธิ์ ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน ไม่ตกใจหรือหวาดกลัว เธอแทงกระบี่คมพยับลงไปยังพื้นดินตรงหน้า สองมือวาดสัญลักษณ์ที่ซับซ้อนไว้เบื้องหน้าพลางริมฝีปากขยับพึมพำเล็กน้อย
เพียงเห็นว่าหลังมือนางวาดสัญลักษณ์บนร่างมีแสงแวววาวกระจายออกมา แรงกดดันที่ทรงพลังและน่าสะพรึงแผ่อยู่รอบกาย และในยามนี้เองสายตาดุดันก็กวาดมองไปทางหัวหน้าคนนั้นที่พุ่งเข้ามา น้ำเสียงทรงอำนาจและเย็นเยียบราวกับดังลอยไกลมาแต่โบราณ
“จิตวิญญาณหงส์เพ
