้อยลอยมา
“เจ้าหญิงโง่! ไปต่อไม่ได้นะ มันอันตรายมาก!”
“หงส์ไฟน้อย? เจ้าตื่นแล้ว?” เฟิ่งจิ่วตกใจเล็กน้อย หยุดฝีเท้าลงเอ่ยถามด้วยดวงจิตอย่างประหลาดใจ
“แน่นอนสิ หากยังไม่ตื่นจะพูดคุยกับเจ้าได้ยังไง”
หงส์ไฟน้อยในห้วงมิติขานรับอย่างหยิ่งผยองยิ่งนัก จากนั้นน้ำเสียงเด็กน้อยหยิ่งยโสลอยมาอีกครั้ง เตือนว่า “จะไปข้างหน้าอีกไม่ได้ ด้วยกำลังเจ้ารับมือไม่ไหวหรอก”
ได้ยินคำพูดนี้เฟิ่งจิ่วชะงักไปเล็กน้อยสักพัก หลับตาลงบอกด้วยดวงจิตว่า “หลัวอวี่คงอยู่ข้างหน้า ข้าพาเขาออกมาจะไม่สนใจไม่ได้”
หงส์ไฟน้อยได้ยินคำพูดนี้ก็ตะคอกราวกับกำลังกระโดดโลดเต้นทันที “เจ้าหญิงโง่! ข้าบอกว่าอันตรายมากเจ้าไม่ได้ยินหรือ? สิ่งที่ทำให้ข้าบอกว่าอันตรายได้มันต้องอันตรายแน่นอน รู้ชัดว่าอันตรายยังจะวิ่งเข้าไปอีกเจ้าโง่หรือยังไงกัน?”
สำหรับเขาหลัวอวี่เป็นแค่ข้ารับใช้ คนที่ไร้ความสามารถจะตายก็ตายไปเถอะเขาคงไม่เหลียวแล แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนกัน นางเป็นผู้ถือพันธสัญญาและเจ้านายหากตายไปเขาก็อยู่ไม่ได้
หนำซ้ำในสายตาเขาเจ้านายที่ไปตายเพื่อข้ารับใช้คนหนึ่งถือเป็นคนโง่เขลาอย่างแน่นอน เพราะไม่คุ้มค่านักมาแต่ไหนแต่ไร แม้แต่คนโง่ยังไม่ทำเช่นนั้น!
ทว่าดูเจ้าหญิงโง่คนนี้สิ จะเข้าไปโดยไม่ฟังคำพูดเขาอยากวิ่งไปรนหาที่ตายจริงๆ รึ?
นึกถึงตรงนี้เขาโกรธเคืองอยู่ในใจ ทำไมเพิ่งตื่นมาก็ทำให้เขาเป็นห่วงเสียแล้ว? แม้เป็นสัตว์เทวะในตำนานแต่ตอนนี้ยังไม่
