มือตัวเอง เช่นนี้ข้าก็มีบ้านในแคว้นแสงสุริยันแล้ว ภายหลังไปยังที่อื่นๆ หากตามหาท่านพ่อท่านแม่พบจะได้รับพวกท่านกลับมาอยู่ด้วยกัน”
เฟิ่งจิ่วเห็นสีหน้าเขาทั้งปรารถนาและเฝ้ารอคอย จึงอดไม่ได้พูดว่า “พี่หาพวกเขาพบแน่!” นั่นคือความใฝ่ฝันและเรื่องที่เขาอยากทำมาโดยตลอด เธอเชื่อว่าหากใจเขามีความเชื่อมั่นก็ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้!
เช่นบ้านตระกูลกวนที่เขาสร้างขึ้นมาเองโดยไม่มีความช่วยเหลือจากใครอื่น ทั้งหมดพึ่งพาตนเอง อาศัยเพียงความเชื่อมั่นที่ยึดถือไว้!
กวนสีหลิ่นที่เท้าเอวยืนอย่างมั่นคง บนหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทันใดนั้นก็เหมือนนึกอะไรได้ จึงรีบบอกเฟิ่งจิ่วว่า “ใช่แล้วเสี่ยวจิ่ว ข้าต้องไปปรึกษาท่านปู่เรื่องย้ายเข้าบ้านอีกสามวันให้หลังเพราะยังมีเรื่องไม่เข้าใจอีกมาก ขึ้นบ้านใหม่ต้องเชิญใครบ้าง ต้องปรึกษาท่านเสียหน่อย”
“เช่นนั้นไปเถอะ ตอนนี้ท่านปู่คงอยู่ในเรือนท่านพ่อ” เธอยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปจวนตระกูลเฟิ่งพร้อมกับเขา
ภายใต้ความช่วยเหลือของท่านผู้เฒ่า เขาช่วยกวนสีหลิ่นทำรายชื่อคนที่ต้องเชิญมาวันขึ้นบ้านใหม่ เพียงแต่พวกวงศ์ตระกูลกับกลุ่มอำนาจในเมือง ยังต้องอาศัยเรื่องมงคลอย่างการขึ้นบ้านใหม่นี้ทำให้พวกเขารู้ว่ากวนสีหลิ่นสร้างตระกูลของตัวเองแล้ว จากวันนี้ไปจะตั้งรกรากอยู่ในเมืองอวิ๋นเยวี่ย และกลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งในหมู่พวกเขา
แม้ยามนี้เป็นเพียงตระกูลเล็กๆ แต่ด้วยกำลังของเขาเอง สุดท้ายวันหนึ่งจะต้องทำให
