หลังจากเปิดทางออกไปก็ตะโกนเสียงเข้ม “เหล่าไป๋! ไป!”
เขาบังคับเชือกม้าจะหนีไป แต่ในขณะที่หันกลับชายชราชุดเทาสองคนที่ปิดบังหน้าไว้และปรากฏตัวกลางอากาศอย่างกะทันหันต่างสะบัดฝ่ามือออกด้วยท่วงท่ารวดเร็วปานสายฟ้า
ทันใดนั้นก็เห็นฝ่ามือลมที่มาจากตรงฝ่ามือสองคนนั้นวาดผ่านกลางอากาศพร้อมเสียงกระแสลมทรงพลัง กลิ่นอายพลังเร้นลับที่เห็นได้ด้วยตาเปล่ากระจายอยู่ในฝ่ามือพวกเขา ความเร็วที่ว่องไวและการลงมือที่โหดเหี้ยมทำให้เฟิ่งเซียวไม่ทันได้ตั้งตัวและหลบหลีกจึงถูกทำให้ร่วงจากบนตัวเหล่าไป๋
“ตุบๆ!”
“อั่ก!”
เฟิ่งเซียวเพียงรู้สึกเจ็บรุนแรงแตกเป็นเสี่ยงๆ ตรงหน้าอกราวกับว่าอวัยวะภายในทั้งห้าได้รับการฉีกขาดอย่างรุนแรง เจ็บปวดเสียจนเข้ากระดูกดำทำให้ต้องกระอักเลือดออกมาอย่างไม่อาจหักห้าม ร่างกายก็ตกลงมาบนพื้น
เลือดสดๆ สาดไปบนผิวขนขาวของเหล่าไป๋ ดั่งดอกไม้เลือดเบ่งบานบนพื้นหิมะ มันเสียดแทงตาจนทำให้คนตกใจกลัว
เฟิ่งเซียวที่ร่วงลงบนพื้นกลิ้งไปสองรอบอย่างหยุดไม่ได้ พลันพลิกตัวยืนขึ้นโดยแทบจะไม่สนใจความเจ็บปวดในร่าง กลับไม่นึกว่าจะกระอักเลือดออกมาอีกและร่างกายก็ล้มลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง
คนชุดดำรอบๆ มีประมาณยี่สิบสามสิบคน กำลังคนหัวหน้าก็แข็งแกร่ง ยังมีชายชราชุดเทาสองคนที่จู่ๆ โผล่มาอีก พลังแท้จริงเหนือกว่าเขาไปไกลนัก ทันทีที่วิเคราะห์อันตรายจากสถานการณ์ตอนนี้ กำลังสองฝ่ายมีความต่างชั้นกันมากเกินไปแทบไม่มีโอกาสชนะเลย
