ยเฉื่อยเห็นสายฟ้าที่ฟาดลงกลางอากาศก็นั่งตัวตรงขึ้นโดยฉับพลัน ในดวงตาที่แฝงด้วยความเฉียบคมและกลิ่นอายกระหายเลือดฉายแววตกตะลึงที่มีความเป็นมนุษย์ ก่อนจะสับขาวิ่งไปทางเรือนหลังนั้นทันที
ล่อสายฟ้ามากลางวันแสกๆ เช่นนี้? สาวน้อยคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่?
ไม่เพียงฉิวฉิวที่รีบไป แม้แต่เหล่าไป๋ที่เดิมยังพยายามจะมุดใต้กระโปรงสาวใช้ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองไปกลางเวหา จมูกสูดดมกลิ่น แล้ววิ่งตามไปในเรือนหลังนั้นด้วย
“เปรี้ยง!”
การฟาดผ่าของสายฟ้าสายที่สาม เมฆดำที่ประดังอยู่กลางอากาศก็สลายตามไป ภายในจวนตระกูลเฟิ่งคล้ายจะกลับคืนสู่ความสงบเงียบเพียงชั่วครู่ แต่ทุกคนต่างรู้ว่าปัญหาได้เกิดขึ้นแล้ว
เพราะผู้คนแต่ละฝ่ายที่รีบมาต่างถึงหน้าประตูใหญ่กันอย่างต่อเนื่อง มองจวนตระกูลเฟิ่งที่ปิดประตูแน่นหนาด้วยความตื่นตระหนก ตกตะลึง ประหลาดใจ หรือเหลือเชื่อ
ฟ้าผ่าตอนกลางวันซ้ำยังผ่าถึงสามครั้ง จวนตระกูลเฟิ่งนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
ทุกคนล้วนอยากรู้ แต่ถึงอย่างไรจวนตระกูลเฟิ่งก็ไม่ใช่คนธรรมดา ประตูใหญ่ปิดแน่นหนา แม้พวกเขาจะสงสัยแต่ก็ไม่กล้าและไม่สามารถบุรุกเข้าไปโดยที่เจ้าของไม่อนุญาต
“เจ้าว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่จวนตระกูลเฟิ่ง? ทำไมถึงดึงสายฟ้ามาได้?”
“เรื่องนี้มีใครรู้บ้าง? ประตูใหญ่จวนตระกูลเฟิ่งปิดแน่น ใครจะกล้าเข้าไปเคาะในยามนี้กัน?”
“เคาะไปก็กลัวว่าพวกเขาจะไม่บอก แต่ข้าสงสัยจริงๆ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
