อมหรี่ดวงตาสบายใจเฉิบ เขาก็ส่ายหน้ายิ้มกล่าวว่า “ไม่ต้องบอกว่าเจ้าเหล่าไป๋นี่มีพลังวิญญาณอยู่มาก พ่อเห็นมันไม่มีอะไรก็ชอบปรี่ไปหาพวกสาวใช้ กับเหล่าทหารอารักขากลับรังเกียจกัน ช่างแปลกโดยแท้ ท่านผู้เฒ่ายังบอกว่าไม่เคยเห็นม้ามังกรอย่างเหล่าไป๋มาก่อนเลย”
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเหล่าไป๋ที่สี่ขาชี้ฟ้าเผยหนังท้อง ก็ค่อนข้างพูดไม่ออกอยู่บ้าง
“เหล่าไป๋แค่หื่นกาม ตอนลูกพบมันเจ้าของคนก่อนอยู่บนถนนจะลากจะขอร้องยังไงมันก็ไม่เดิน ใครจะรู้พอเจอลูกก็พุ่งเข้ามาทันที ซ้ำยังตามลูกมาตลอดทาง ตอนหลังเจ้าของถึงจะยกมันให้”
เมื่อทั้งสองเดินเข้าใกล้เหล่าสาวใช้ก็รีบร้อนยืนขึ้นคารวะด้วยความเคารพ เรียกเสียงเบา “นายท่าน คุณหนู”
“ฮี้!”
เหล่าไป๋พลิกตัวลุกยืนขึ้นจากพื้นจะปรี่มาข้างกายเฟิ่งจิ่ว กลับถูกเฟิ่งเซียวขวางไว้
“เฮ้ๆๆ เจ้าม้ามังกรตัวนี้ เกาะแกะข้างกายลูกสาวข้าให้มันน้อยๆ หน่อย”
เฟิ่งจิ่วที่ยืนด้านหลังเห็นเรือนร่างน่าเกรงขามของท่านพ่อขวางอยู่เบื้องหน้าแยกเหล่าไป๋ที่ปรี่เข้ามาออก ก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ขึ้นฉับพลัน
“ท่านพ่อ ท่านอยู่ตรงนี้เถอะ! ข้าไปที่เรือนเองก็ได้เจ้าค่ะ” เธอเดินออกมาจากด้านหลัง เมื่อผ่านข้างกายเหล่าไป๋ไป มองเหล่าไป๋ที่เต็มไปด้วยไขมันพักหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปกล่าวทั้งรอยยิ้ม “อย่าให้เจ้าเด็กเหล่าไป๋นี่กินอิ่มเกินไปนะเจ้าคะ มันต้องลดหุ่นอยู่”
“เรื่องนี้ลูกวางใจได้ ยกให้พ่อไม่มีปัญหาหรอก ไว้วันหน้าค่อ
