็นเช่นเดิม
เธอมองผู้นำตระกูลหลิ่วที่โดนบีบคอไว้กลับยังหันหน้ามองไปทางต้นเสียงนั้น ยกมุมปากเล็กน้อย “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่? คิดว่าพวกเขาจะช่วยเจ้า? หรือฆ่าข้าได้รึ?”
ริมฝีปากผู้นำตระกูลที่เม้มอยู่สั่นเครือน้อยๆ เขามองท่านพ่อและเหล่าผู้เฒ่าที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น ถอนหายใจเบาๆ แล้วหลับตาลง “เจ้าฆ่าข้าซะ! ใช้ชีวิตของข้าจบเรื่องทั้งหมดนี้!”
“แน่นอน ข้าจะไว้ชีวิตตระกูลหลิ่วก็ได้ แต่ข้าจะไม่ปล่อยคนที่คิดจะฆ่าข้าแน่”
สิ้นสุดน้ำเสียงที่นาบเนิบ จิตสังหารฉายผ่านในดวงตา มือที่บีบไว้รัดแน่นขึ้น บิดหักลำคอผู้นำตระกูลหลิ่วที่ไร้การขัดขืนโดยสิ้นเชิง จนถึงที่ตาย เขาเพียงร้องเสียงอู้อี้ก็หมดลมหายใจไป
“ผัวะ!”
เธอคลายมือออก ร่างผู้นำตระกูลจึงล้มลงไปเบื้องหน้าเหล่าคนตระกูลหลิ่วพอดิบพอดี
เห็นผู้นำตระกูลที่สิ้นลม ผู้เฒ่าหลิ่วสายตาตื่นตกใจ มีความเจ็บปวดและจนปัญญาที่ยากจะเก็บซ่อน ส่วนคนเฒ่าคนแก่ในตระกูลอีกสองสามท่านก็ขยับปาก กลับไม่พูดอะไรสักคำ แค่มองร่างไร้วิญญาณตรงหน้าพร้อมทั้งถอนหายใจ
จะโทษใคร? เกลียดใคร? แล้วควรไปหาใคร?
เรื่องทั้งหมดนี้ ทำได้เพียงโทษตัวเอง เกลียดตัวเอง เพราะเป็นพวกเขาที่รนหาเรื่องเอง และเพราะนี่คือโลกที่ผู้แข็งแกร่งถึงจะเป็นที่เคารพ…
ท่านเจ้าเมืองถอนหายใจอยู่ในใจ ไม่นึกเลย ไม่นึกเลยจริงๆ!
นึกไม่ถึงว่าผู้นำตระกูลหลิ่วจะจบชีวิตลงเช่นนี้ ช่างเป็นคนที่คิดเปิดเรื่อง แต่ไม่คิดถึงตอนจบโดยแท้ เ
