ว หากผ่านไปอีกสองสามปี เสน่ห์ของเขาจำต้องทำให้ชายหนุ่มหญิงสาวล้วนไม่อาจต้านทาน!
มองหนุ่มน้อยผู้นี้ นัยน์ตาเขามีความระรื่นใจอยู่ลางๆ หัวใจกลับหดหู่อย่างรุนแรง
ไม่ใช่นาง
ดวงตาเฟิ่งจิ่วมองตรงยังสายตาพินิจมองของเจ้าตำหนักยมราช เพราะรู้ดี หากตอนนี้ถอยห่างและแวบหลบแม้แต่น้อย เขาต้องสังเกตเห็นแน่นอน ด้วยเหตุนี้ เธอจึงสบรับสายตาที่เขามองมาอย่างหน้าใหญ่ใจโต ปล่อยให้เขาพิเคราะห์ไป
ไม่น่าแปลกใจ ที่จะเห็นประกายไหววูบในดวงตาดำอันลึกล้ำ ความผิดหวังที่ฉายผ่านเพียงชั่วขณะ ยังคงสะท้อนสู่สายตาเธอ
เฟิ่งจิ่วโยนก้อนเงินชิ้นหนึ่งให้เถ้าแก่ที่เร่งฝีเท้าเดินเข้ามา พูดยิ้มๆ ว่า “ไม่ต้องทอนนะ ข้าจ่ายรวมพร้อมกับของคุณชายท่านนี้เลย” พูดจบ แววตาที่มีรอยยิ้มก็ชำเลืองมองเจ้าตำหนักยมราชแวบหนึ่ง ก่อนจะหันตัวสาวก้าวจากไป
“ขอบคุณคุณชายมาก ขอบคุณคุณชายมากขอรับ” เถ้าแก่รับก้อนเงินพลางเอ่ยขอบคุณ ซ้ำยังส่งเครื่องเคียงไปให้เจ้าตำหนักยมราช “คุณชายท่านนี้ หากไม่พอยังมีอีก ทานตามสบายนะขอรับ” ถึงจะถอยออกไป
ดวงตาอันลึกล้ำของเจ้าตำหนักยมราชตอนนี้หรี่ลง สายตาจับจ้องบนเงาร่างสีขาวนั้น ไม่รู้กำลังใคร่ครวญอะไรอยู่
มองเงาร่างสีขาวนั้นค่อยๆ เดินจากไปไกล พลันนัยน์ตาก็เปล่งประกายแสง ลุกยืนขึ้นทันที “บ้าจริง!”
ผู้หญิงคนนี้! นึกไม่ถึงว่าจะกล้าหลอกตาเขา!
เห็นนายท่านพวกเขาลุกขึ้นไล่ตามออกไป ฮุยหลางนิ่งอึ้งสักพัก ถามว่า “นายท่าน ทำอะไรเนี่
