พื่อไม่ให้ถูกกัดกลืนลงท้อง
รู้ดีว่าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางออก เฟิ่งจิ่วจึงกัดฟันกรอด ใช้แรงสะบัดเจ้าอ้วนออกไป “หนีเร็ว!”
เจ้าอ้วนรู้สึกแค่ว่าถูกแรงลมส่งออกมา ครู่เดียวไปไกลสิบกว่าเมตร ร่างตกลงพื้นก็ยังไม่หยุด แต่สับขาวิ่งไป ตะโกนโดยไม่แม้แต่จะหันกลับว่า “เสี่ยวจิ่ว รีบ รีบหนีเร็ว!”
สายตาเฟิ่งจิ่วจับบนต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า พอขาดเจ้าอ้วนความเร็วก็เพิ่มขึ้นมาก ด้วยเหตุนี้เมื่อเรียกพลังพุ่งไปด้านหน้า สองขาจึงก้าวเหยียบกิ่งไม้แล้วพลิกตัวกลับไปทางงูหลามยักษ์ที่กำลังไล่ตามเจ้าอ้วน
ตัวร่วงจากที่สูงตกลงบนร่างลื่นๆ ของงูหลามยักษ์ ก่อนจะดึงมีดสั้นในรองเท้าออกมาแทงอย่างโหดเหี้ยม!
“ฟ่อ! ฟ่อๆ!”
ดวงตางูหลามยักษ์ที่ฉายประกายดุร้ายแดงก่ำ มันพยายามสะบัดตัว บิดร่างใหญ่หนาจะรัดตัวเฟิ่งจิ่วในฉับพลัน เฟิ่งจิ่วเห็นหางมันรัดมาทางตัวเอง กำลังจะกระโดดออกไป กลับก้าวเท้าลื่นเพราะงูเลื้อยขยับร่าง ร่างจึงถูกมันรัดไว้แน่น
“อ๊ะ!”
งูหลามยักษ์ยาวหกเมตร กำลังของร่างมันแข็งแกร่งน่าสะพรึง พอกระชับตัวรัดไว้แน่น ร่างกายเฟิ่งจิ่วก็แทบหมดเรี่ยวแรงจะเคลื่อนไหว กระดูกทั่วร่างโดนบีบรัด เหมือนจะออกแรงบดขยี้ ความรู้สึกขาดอากาศหายใจรวมถึงกลิ่นอายแห่งความตายยามหมดท่าสิ้นพลังเช่นนั้น ทำให้เธอรู้ชัดแจ้งอีกครั้งว่าตัวเองช่างอ่อนแอเหลือเกิน
“เสี่ยวจิ่ว!”
เจ้าอ้วนที่หนีไปวิ่งกลับมาอีกครั้ง สองมือรวบรวมเปลวไฟโจมตีไปทางงูหลามยักษ์ มันมอ
