ปแล้ว
เห็นฝีเท้านางตื่นตระหนกลนลานหน่อยๆ ราวกับหนีเอาชีวิตรอด เจ้าตำหนักยมราชยกมุมปากยิ้มชอบใจ
เมื่ออิ่งอีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกบ่อน้ำพุร้อนเห็นร่างนั้นเดินลุกลี้ลุกลนออกมาจากด้านใน ก็เบิกตาโตอย่างอดไม่ได้ เอ่ยถามด้วยความตกตะลึงว่า “เจ้า เจ้าออกมาได้ยังไงกัน?”
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขา ไม่พูดไม่จา แค่ดึงเสื้อคลุมบนร่างให้กระชับ จากนั้นตรงเข้าไปในเขตเรือน
“สะ สวรรค์! ข้ามองผิดไปกระมัง? เขาคลุมเสื้อนายท่านไว้รึ?” เขาอุทาน ถลึงมองร่างที่หายลับไปกลางค่ำคืน อดใจรอแทบไม่ไหวอยากลองเข้าไปดูว่าสถานการณ์ด้านในเป็นอย่างไรกันแน่ แต่ว่าบ่อน้ำพุร้อนนั้นวางค่ายกลไว้ เขาเดินเข้าไปไม่ได้เลย!
เวลาไม่นานนัก เมื่อเห็นนายท่านที่สวมเพียงชุดซับในเดินออกมา อิ่งอีก็รีบร้อนเข้าไปรับหน้า เอ่ยถามตะกุกตะกักว่า “นะ นายท่าน ทำไมข้าน้อยเห็น…เห็นภูตหมอ…ออกมาจากด้านในด้วยล่ะขอรับ?”
สองคนนี้ คงไม่ได้อาบน้ำด้วยกันอยู่ด้านในหรอกกระมัง?
นายท่านเขาที่หล่อเหลาปานเซียนเดินดิน ทรงอำนาจราวเทพสวรรค์ อาบน้ำอยู่ด้วยกันด้านในกับภูตหมอที่บอบบางอ้อนแอ้นซ้ำยังใบหน้าเสียโฉม? แค่นึกถึงภาพนั้น มุมปากเขาก็กระตุก ไม่กล้าคิดต่อไปอีกเลย
“น่าบังเอิญ เขาเองก็แช่น้ำร้อนอยู่ด้านในเหมือนกัน” มุมปากเจ้าตำหนักยมราชมีรอยยิ้ม ก่อนสาวเท้าเดินไปยังเขตเรือน
อิ่งอีแหงนมองฟ้าอย่างหมดคำพูด บังเอิญ? บังเอิญจริงๆ หรือ? ปกตินายท่านไม่ได้เข้ามาแช่น้ำร้อนเวลานี้เสี
