พยายามไม่พบหน้า จนกระทั่งกลางคืนที่ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เธอคำนวณเวลาถึงจะเดินไปยังบ่อน้ำพุร้อนหลังเขา คืนนี้กะจะแช่น้ำพุร้อน รอเวลาที่นายท่านเหยียนออกไปข้างนอกหรือไม่อยู่หลายวันนี้ ค่อยออกไปเงียบๆ
หลังจากถอดเสื้อผ้า บนตัวนุ่งผ้าบางไว้ผืนหนึ่ง ถึงจะเดินลงบ่อน้ำพุร้อนด้วยความระมัดระวัง บ่อน้ำพุร้อนหลังเขานี้ค่อนข้างลึก เธอทำได้เพียงเดินไปตามขอบข้าง แล้วนั่งลงแช่น้ำตรงริมบ่อ
เอนพิงขอบพลางถอนหายใจเบาๆ “สบายตัวจริงๆ!” เพราะค่ำคืนค่อยๆ มืดลง ท้องฟ้าจึงเต็มไปด้วยดวงดาว งดงามอย่างยิ่ง
“อยากแช่น้ำร้อน ทำไมถึงมาเองโดยไม่บอกข้าเล่า?”
เสียงที่ดังมาอย่างกะทันหัน ทำให้เธอตกใจเสียจนแทบจะกระโดดขึ้นมา แต่พอคิดว่าบนตัวมีแค่ผ้าบางผืนเดียว ก็รีบมุดลงน้ำไปทันที แววตามีความโกรธเคืองมองยังคนที่เดินออกมาจากมุมมืด
“ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
นายท่านเหยียนที่เอามือไพล่หลังเดินออกมาบนใบหน้าไม่สวมหน้ากาก เผยให้เห็นรูปโฉมหล่อเหลาราวเทพบุตร แต่ว่า เวลานี้ดวงตาอันลึกล้ำคู่นั้นกลับมองตรงมาบนร่างคนที่อยู่ในน้ำ เมื่อเห็นสองไหล่กลมมน ก็ไม่คิดจะหันหนี กลับชื่นชมมันอย่างใจกว้าง
พูดถึงแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาเห็นนางอยู่ในน้ำ ครั้งก่อนในใจไม่มีความคิดอื่นใด จึงไม่ได้ใส่ใจ และไม่สังเกตนัก
แต่พอมองตอนนี้ กลับรู้สึกว่าสาวน้อยอยู่ในน้ำกลางค่ำคืนช่างงดงามดั่งภาพวาด แม้ว่า บนใบหน้าจะพอกยาไว้ ก็ยังคงไม่ส่งผลต่อความเจริญตาส
