นุ่มน้อยชุดแดง ก็หรี่ดวงตาลงเล็กน้อย
ประมุขตลาดมืดล่างเวทีฟังคำพูดประมุขอวี๋ ก็ตื่นเต้นเสียจนแทบจะร้องไห้ออกมา “เป็นน้ำยาทิพย์ขั้นสาม! เป็นยาทิพย์ขั้นสาม!” เดิมที่คิดว่าไม่มีหวังแล้ว แต่ใครจะรู้ ว่าสุดท้ายจะมีเรื่องน่าอัศจรรย์ใจเช่นนี้ จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไรเล่า?
ทว่าในเวลานี้เอง จู่ๆ คนชุดดำสิบหกคนก็โผล่พรวดออกมา สิบคนในนั้นมีวรยุทธ์ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด หกคนที่เหลือเป็นระดับหลอมแก่นพลัง พอพวกเขาปรากฏตัว แรงกดดันมหาศาลกระจายออกมาทันใด และปกคลุมทั่วทั้งภูเขานี้ไว้
“ซี๊ด! คนของตำหนักยมราช!”
“อะไรนะ! คนของตำหนักยมราชรึ? หนีเร็ว!”
“อ๊ะ! หนีเร็วเข้า! คนตำหนักยมราชมาแล้ว!”
ชั่วขณะหนึ่ง ฝูงชนแตกตื่นวิ่งหนีกันโกลาหล เสียงอุทานและกรีดร้องกึกก้องอยู่บนภูเขาไม่ขาดสาย เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี แรงกดดันอีกฝ่ายแกร่งเกินไป วินาทีแรกเฟิ่งจิ่วจึงพุ่งลงไปล่างเวที พลางตะโกนว่า “เหลิ่งซวง รีบหนีลงเขาไป!”
เพิ่งสิ้นสุดคำว่าไป แรงกดดันทรงพลังก็โจมตีมา ทำทั้งร่างเธอแข็งทื่อ เวลาต่อมา เพียงรู้สึกเจ็บหลังต้นคอ ร่างกายหมดสติล้มลงไป
“นายท่าน!”
เหลิ่งซวงเห็นนางถูกทำให้สลบแล้วแบกไป ตกใจเสียจนพุ่งตัวไปด้านหน้า ทว่าสุดท้ายพละกำลังมีขีดจำกัด กระแสลมแข็งแกร่งโจมตีมา จึงถูกกระแทกออกไปเสียดื้อๆ พอมองไปอีกครั้ง ก็ไม่เห็นเงาร่างนายท่านและสิบหกคนนั้นแล้ว…
……………………………
