ชิงเกอคนนั้นรึ? ก็ว่า ไม่แปลกใจที่พอเขามองรูปร่างคิ้วตานางแล้วจะคุ้นเคยอยู่บ้าง ที่แท้ก็เป็นสาวน้อยที่พวกเขาต่างคิดว่าตายไปแล้วนี่เอง!
แต่เวลาสั้นๆ ไม่กี่เดือน นางจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ได้เช่นไร?
กลิ่นอายชั่วร้ายทั่วร่างที่ดุเดือดกระหายเลือด ยังมีความมั่นใจซุกซนที่กระจายออกมาบนร่าง หากนางไม่เอ่ยประโยคนั้น เขาก็เดาไม่ออกว่าที่จริงนางเป็นใครกันแน่? และยิ่งมองไม่ออกว่าสาวน้อยคนนี้จะเป็นเฟิ่งชิงเกอ…
“หากตายแล้วจะมาแก้แค้นพวกเจ้าได้อย่างไรกัน?”
ภายใต้ผ้าคลุมหน้า มุมปากเธอยกขึ้นมาบ้าง สายตาจับจ้องเขา เดินเข้าไปใกล้ทีละก้าวๆ “บางที เจ้าลองดูก็ได้ว่าวันนี้จะหนีจากเงื้อมมือข้าไปได้หรือไม่?”
………………………………
ตอนที่ 144 ต้องยังมีชีวิต!
ฟังคำพูดนี้ ชายวัยกลางคนก็แหงนหน้าหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆๆ! ช่างน่าขันเสียจริง! เพราะเจ้าอยากเก็บข้าไว้รึ? จะใสซื่อเกินไปหน่อยกระมัง!”
แววตาดั่งนกล่าเหยื่อถลึงมองนาง ใบหน้าเผยท่าทางชั่วร้าย มือหนึ่งดึงกระบี่ออกมาจากข้างเอว กล่าวอย่างมืดมนว่า “หนีรึ? ลำพังเจ้าคนเดียวยังทำข้าตกใจหนีเตลิดไม่ได้เลย! ตรงข้ามกัน ครั้งนี้เจ้าจะไม่โชคดีขนาดนั้นหรอก!”
“น้องข้า! ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว!”
กวนสีหลิ่นที่ไล่ตามสัญลักษณ์ที่เฟิ่งจิ่วทิ้งไว้กระโดดขึ้นกำแพงบ้านมา ยืนมองผู้คนในลานบ้านอยู่ด้านบน หลังจากพินิจมองรอบหนึ่ง ก็พูดว่า “เจ้าจัดการตาเฒ่านั่น คนอื่นข้าจัดการเอง”
สิ้นสุดน้ำเสียง ก็โผตัวก
