เขาด้วยสีหน้าแคลงใจ “ไม่เกี่ยวกับพวกเราได้อย่างไร? ท่านแม่ให้พวกเราประทับนิ้วมือกันทุกคนนะ ตอนนั้นเจ้ายังผลักให้ข้าประทับนิ้วมืออยู่เลย ไม่ยอมให้ข้าก่อความวุ่นวาย ฮ่า มีเรื่องปิดบังข้าจริง ๆ สินะ?”
“ไม่ได้ปิดบังเจ้า ข้าถามเจ้าก็แล้วกัน ต้าเป่าสอบได้หรือไม่ได้ เกี่ยวอะไรกับพวกเรางั้นหรือ?”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว? ถ้าเขาสอบได้ พวกเราก็ได้ประโยชน์เหมือนกันนี่? ก็เหมือนกับที่เจ้าเจ็ดสอบได้ พวกเราก็ได้มีหน้ามีตาไปด้วยอย่างไรเล่า?” หลี่ซื่อไม่ได้โง่ ครั้นข่าวคราวที่จูชีสอบเป็นซิ่วไฉได้เผยแพร่ออกไป มารดาของนางเองก็มีหน้ามีตายิ่งนัก
เพราะว่านางเป็นพี่สะใภ้ของซิ่วไฉ
แม้พี่สะใภ้ของจูชีจะมีหลายคน แต่แค่เป็น ‘พี่สะใภ้’ ก็ใช้ได้แล้ว
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าลงนามในข้อตกลงไปแล้วก็จะมีหน้ามีตาไม่ได้เช่นนั้นรึ?” จูซื่อถามกลับ
หลี่ซื่อเงียบไป
จริงด้วย แท้จริงแล้วไม่ว่าจะลงนามในข้อตกลงนั้นหรือไม่ พวกนางก็ยังได้มีหน้ามีตาเพราะความสำเร็จของต้าเป่าอยู่ดี
ความแตกต่างประการเดียวคงเป็น…
ในชั่วขณะนั้น หลี่ซื่อพลันเข้าใจเจตนาเบื้องหลังการกระทำเช่นนี้ของแม่สามี…พี่สะใภ้ใหญ่เป็นตัวถ่วงอย่างเห็นได้ชัด แม่สามีกำลังป้องกันไม่ให้พี่สะใภ้ใหญ่ไปถ่วงความก้าวหน้าของต้าเป่าสินะ
แต่ไม่รู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะมองออกหรือไม่?
ดูจากนิสัยของพี่สะใภ้ใหญ่ ไม่ว่าจะรู้เรื่องหรือไม่รู้เรื่องก็ไม่อาจปฏิเสธแม่สามีได้อยู่ดี
นางพลันนึกเห็นใจหลิ่วซื่
