็แวบเข้ามาในหัวใจเธอ
คนตระกูลเฟิ่งช่างรักใคร่เอ็นดูเฟิ่งชิงเกอจริงๆ ทว่าพวกเขาไม่รู้เลย ว่าตอนนี้เฟิ่งชิงเกอที่พวกเขาโอบอุ้มไว้ในมือกลับทำให้ลูกสาวพวกเขาต้องตาย
เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างๆ มองรอยแผลที่ยุ่งเหยิงอยู่เล็กน้อยบนใบหน้าเฟิ่งจิ่ว แววตาเป็นประกายน้อยๆ อย่างอดไม่ได้
รอยมีดแต่ละรอยปาดแนวขวางอยู่บนใบหน้านายท่านอย่างสะเปะสะปะ รอยแผลนับไม่ถ้วนบดบังรูปโฉมดั้งเดิม พอมองดูแล้ว มันช่างเป็นรอยแผลที่ทำให้คนหวั่นใจอยู่บ้าง
นางไม่อาจจิตนาการได้เลยจริงๆ ว่าใครกันแน่ที่ทำลายใบหน้าของสาวน้อยคนหนึ่งได้หนักหนาถึงเพียงนี้? และต้องเกลียดชังกันขนาดไหนถึงลงมือกันได้ขนาดนี้?
เมื่อนึกถึงเจ้านายที่ยังไม่มีพลังปกป้องตัวเอง นางจึงแอบๆ ตั้งมั่นในใจ ว่าจากนี้ไปจะต้องปกป้องนางอย่างใกล้ชิดให้จงได้
เหลิ่งซวงในตอนนี้ ยังไม่รู้ถึงฝีมือและพละกำลังของเฟิ่งจิ่ว เพราะตั้งแต่ที่ติดตามนางมา ก็เห็นเพียงวิชาหมัดอันพลิ้วไหวไร้พลังทำลายที่นางร่ายรำในลานบ้านอยู่ทุกเช้าตรู่
ประกอบกับที่ตัวนางเป็นนักปรุงยา ด้วยเหตุนี้ความคิดแรกเริ่มที่เชื่อก็ทำให้เข้าใจว่านางชำนาญเพียงด้านยา แต่กลับอ่อนด้อยด้านวรยุทธ์
เฟิ่งจิ่วที่กำลังคิดเรื่องอื่นอยู่สังเหตเห็นสายตาเหลิ่งซวง จึงหันหน้าไปมองนาง เอ่ยถามว่า “เป็นอะไรรึ?”
เหลิ่งซวงส่ายหน้า แล้วก้มหัวลงเล็กน้อย
เห็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ ก็จับใบหน้าตัวเอง พลางยิ้มเบาๆ “สงสัยว่
