หลี่ซื่อเอ่ยปากหยั่งเชิงมาว่า “ท่านแม่ ข้อตกลงอะไรกันเจ้าคะ มีคนในครอบครัวที่ไหนทำของแบบนี้กัน รู้สึกว่ามันแปลก ๆ อยู่นะเจ้าคะ…”
เย่อวี๋หรานที่เอ็นดูอีกฝ่ายมาแต่ไหนแต่ไรกลับไม่มีสีหน้าดี ๆ ให้นางแม้แต่น้อย ทั้งยังกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าก็รู้ด้วยว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกัน แล้วทำไมเจ้าไม่ออกปากเสนอให้ทุกคนช่วยกันออกค่ารักษาให้ต้าเป่าเล่า?”
หลี่ซื่อสงบปากสงบคำทันที
เป้าหมายยิ่งใหญ่ที่สุดของนางก็คือเก็บเงินปลูกเรือนหลังใหม่และย้ายออกไปอยู่กันเองให้ได้ก่อนที่ซานเป่ากับซื่อเป่าจะโตเป็นผู้ใหญ่นะ
ถ้าเข้าไปช่วยแบ่งเบาภาระเช่นนั้น จะได้สร้างเรือนหลังใหม่เมื่อไหร่กันเล่า?
นี่เป็นเพียงข้อแรก ข้อสอง นางไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจแทนครอบครัวพี่น้องสะใภ้คนอื่นหรอกนะ
ด้วยนิสัยของพี่สะใภ้รอง ถ้านางกล้ารับคำ หลังจบเรื่องอีกฝ่ายจะต้องมาคิดบัญชีกับนางแน่นอน
เย่อวี๋หรานให้จูชีไปเอาพู่กันและหมึกมาเขียนข้อตกลงเสียเดี๋ยวนั้น บอกให้ทุกคนลงนามและประทับนิ้วมือเอาไว้
ได้รับการอบรมสั่งสอนมานานปานนี้ นอกจากจูเหล่าโถว กระทั่งซานเป่ากับซื่อเป่าที่ยังเล็กอยู่ก็เขียนชื่อเต็มของตัวเองได้แล้ว
ทว่าเมื่อจูต้ากับหลิ่วซื่อถูกขานเรียก ทั้งสองก็ต้องชะงักไป “ท่านแม่ ทำไมพวกข้าต้องลงนามด้วยล่ะขอรับ?”
เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างเฉยเมย “ใครออกเงินก็ไม่ต้องลงนาม พวกเจ้าจะออกเงินไหม? กระปุกละหนึ่งร้อยตำลึง พอดีเลย พวกเราสามารถแบ่งกันออกคนล
