เนื้อ อีกมือก็ชี้เธออย่างโกรธเกรี้ยว ร่างเล็กเปลือยเปล่าที่ยืนอยู่ และยังมีงวงช้างน้อยที่ไหวๆ อยู่เบื้องหน้า เธอคันไม้คันมือขึ้นมาชั่วขณะ จึงยื่นมือไปหยอกล้อกับช้างน้อยนั่นสักหน่อย
“อ๊า! เจ้า เจ้าทำอะไรเนี่ย!”
ในที่สุดหงส์ไฟน้อยผู้หยิ่งยโสก็นึกถึงสภาพเปลือยเปล่าในตอนนี้ขึ้นมาได้ ของล้ำค่าอันน้อยที่ท่อนล่างถูกเย้าแหย่ เขาตกใจจนทั้งโกรธทั้งอาย รีบถอยหลังไปหลายก้าวพลางเอาสองมือก็กุมมันไว้แน่น
“เจ้า เจ้าผู้หญิงไร้ยางอายนี่!”
เขาแผดเสียงอย่างขุ่นข้องเขินอาย ใบหน้าเล็กที่งามประณีตขึ้นสีแดงก่ำ น้ำเสียงอ้อแอ้ทำให้การตะโกนของเขาไม่มีพลังคุกคามอะไรเลย
ตอนนี้เขาเหมือนเพิ่งเห็นว่าร่างกายนางก็โป๊เปลือยอยู่ จึงผละมือข้างหนึ่งที่กอบกุมของล้ำค่าอันน้อยไว้ขึ้นมาปิดตาแล้วรีบหันตัวไป
“เจ้าไม่ใส่เสื้อผ้า!” รอบนี้ แม้แต่ใบหูก็เริ่มแดงฉ่าเพราะเขินอาย
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเด็กน้อยที่ตอบสนองเสียใหญ่โต แล้วพูดแกล้งต่อไปว่า “ข้าเห็นก้นเล็กๆ ด้านหลังเจ้าแล้วนะ”
“อ๊า! ผู้หญิงหน้าไม่อาย! หน้าไม่อาย หน้าไม่อาย!”
เขากระวนกระวายจนต้องกระทืบเท้า แต่กลับไม่ด่าว่าอะไรอย่างอื่นอีก สิ่งที่ตะโกนไปตะโกนมาก็มีแต่คำว่า ‘หน้าไม่อาย’
เฟิ่งจิ่วมองจนนึกสนุก หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอดไม่ได้ และตอนนี้ เธอที่ก้มหน้าลงก็เพิ่งสังเกตุเห็นบาดแผลที่เคยอยู่บนร่างกาย นึกไม่ถึงเลยว่าจะดีขึ้นหมดแล้ว?
ดวงตาลึกล้ำฉายความประหลาดใจพาดผ่าน แววตาส
