มาด้านในต่างรู้ดี หากพบเห็นหมีดำอยู่ไกลๆ ก็ต้องหลบเลี่ยง ไม่ควรสู้กันตรงๆ
มู่หรงอี้เซวียนที่อยู่ในป่าพลันเป็นกังวล ฝีเท้าเขาชะงักลง แล้วหันมองขึ้นไปบนยอดเขาในทันที
“พี่มู่หรง เป็นอะไรรึเจ้าคะ?” ใบหน้างามพริ้งของเฟิ่งชิงเกอในชุดกระโปรงสีฟ้าน้ำทะเลสดใสเผยความแปลกใจ พอเห็นสายตาเขาจับจ้องบนยอดเขาไม่วางตา นางจึงอดแหงนมองตามสายตาเขาไม่ได้ แต่ก็ไม่พบเห็นอะไร
“ไม่มีอะไร” เขาส่ายหัวและยิ้มอย่างอบอุ่น พอมองคนข้างกาย เขากลับมีความรู้สึกแปลกหน้าที่ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ราวกับว่า…
คนตรงหน้าไม่ใช่เฟิ่งชิงเกอคนนั้นที่เขารู้จัก เพราะจากที่อยู่ด้วยกันมาหลายวัน เห็นชัดๆ ว่านางอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความหวั่นไหวเช่นวันคืนเก่าๆ
ทว่าสายตาที่พินิจมองเขาอยู่เมื่อครู่นั้น แม้จะไม่รู้ว่ามาจากใคร แต่กลับทำให้เขาคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้…
…………………………………………………….
ตอนที่ 34 การเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจ!
สายตาสงบนิ่งลุ่มลึกที่เขามองมา ทำให้ใจนางกระวนกระวายอยู่บ้าง มือหนึ่งลูบหน้าเบาๆ พลางถามเสียงอ่อน “พี่มู่หรง ทำไมถึงมองข้าเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ? บนหน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือ?”
เขาไม่ตอบกลับ แค่ยิ้มอย่างสง่างาม “พวกเราไปเถอะ!” จากนั้นจึงก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ
เฟิ่งชิงเกอชะงักเล็กน้อย แล้วจึงเดินเคียงข้างเขาเข้าไปในส่วนลึกของป่า
ระหว่างที่เดิน นางหันหน้ามองเสี้ยวหน้าอันสง่างามและหล่อเหลาของเขาอยู่บ่อยครั้ง เขาทั้งสม
