ายที่กระโจนเข้ามาถูกเขาโจมตีลอยออกไปอย่างไม่นุ่มนวลนัก
“กรร!”
“ตึง!”
สัตว์ร้ายส่งเสียงโหยหวน ร่างล้มลงบนพื้นอย่างรุนแรง สะเทือนจนพื้นสั่นเล็กน้อย
เมื่อเห็นชายหนุ่มชกสัตว์ร้ายลอยไปในหมัดเดียว องครักษ์หลายสิบนายก็ราวกับได้ขวัญกำลังใจ แววตาพวกเขาเปล่งประกาย ก่อนจะตะโกนกันเสียงดัง “คุณชายเก่งกาจนัก!”
ความตื่นเต้นในใจปลุกเร้าให้ลุกสู้อย่างฮึกเหิม ความตื่นตระหนกเพราะต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายอย่างกะทันหันก็สงบลงแล้วในเวลานี้ แค่ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าสัตว์ร้ายเจ็ดแปดตัวก็ถูกฟันตายไปทีละตัว
เพียงเห็นศพของสัตว์ร้ายล้มระเนระนาด กลิ่นคาวเลือดรุนแรงคละคลุ้งไปทั่ว…
วิกฤตคลี่คลาย ตอนนี้ผู้คนถึงพบว่าบริเวณไม่ไกลก็มีร่างไร้วิญญาณของสัตว์ร้ายเจ็ดแปดตัวนอนอยู่ ชัดเจนมากว่าชายชุดดำเป็นคนฆ่าเพียงลำพัง ทว่าก็ไม่เห็นเงาร่างของชายชุดดำผู้นั้นเสียแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น ขอทานน้อยกับท่านอารองของพวกเขาก็หายไปด้วย
“ท่านพี่ ท่านอารองล่ะ?” สาวน้อยมองหารอบๆ ก็ไม่เห็นร่างพวกเขาเลย
ชายหนุ่มยกมือขึ้นเช็ดเลือดตรงมุมปาก แววตาจ้องมองที่ไหนสักแห่งอย่างดุร้าย ไม่พูดไม่จา แต่ก็ยื่นคันธนูส่งคืนให้นาง ก่อนจะสาวเท้าก้าวไปทางด้านซ้าย
พอเด็กสาวกับองครักษ์เห็นเช่นนั้นก็เร่งรีบตามไป
ในป่าที่มีต้นไม้ปกคลุมหนาทึบ รังสีแห่งการฆ่าฟันแผ่กระจาย กลิ่นอายกลางอากาศก็หนาวเย็นไปบ้างเพราะรังสีฆ่าฟันนั้น สายตาคมกริบของชายวัยกลางคนจ้องมองเฟิ่งจิ่ว
