ชวงเช้าอูรุยงานไมยุงมากนัก แต าในมือเขาถือโทรศัพท์ เครื่องหนึ่งไมยอมปลอย ทาทางเต็มไปดวยความภาคภูมิใจ! หลังจากเซวียเจิ้งเริ่นเห็นแล้วก็อดอึ้งไมได้ “หัวหน้าอู ทำไมคุณถือโทรศัพท์ไมหางมือเลย’ หยางหมิงจากวิทยาลัยการแพทยปักกิงยูเนียนที่อยูขางๆ เองก็พยักหนา มองอูฮุยอยางประหลาด ชวงนี้ทีมศัลยกรรมประสาทแผนกฉุกเฉินเมืองอันหยาง เป็นเหมือนบ้านของสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์พวกนี้ มาที่นี่ทุกสามสี่วัน อู เฮุยพูดด้วยสีหน้าเลื่อมใส “พวกคุณไมรู้สึกวาโทรศัพท์ เครื่องนี้คุ้นมากเหรอ’ เชวียเจิ้งเริ่นดูอยางละเอียดแล้วรู้สึกคุ้นมากจริงฯ! ครับ ดูคุนมาก”หยางหมิงก็เบิกตาโพลง ของศาสตราจารยเฉินไมใชเหรอครับ” อูฮุยพยักหนา พูดอยางเป็นเกียรติและภาคภูมิใจ เต็มประดา “ใชครับ ศาสตราจารย์เฉินเก็บตัวฝึกอยู่ บอกวา ถ้าไมใชเรื่องสำคัญอยารบกวนเขา” เซวียเจิ้งเริ่นและหยางหมิงไดยินคำพูดของอูฮุยก็สบตาในสายตาเต็มไปดวยความจริงจัง!ศาสตราจารยเฉินเก็บตัว.หรือวามีการคนพบอะไรอีกแลว ทั้งสองคิดถึงตรงนี้ก็สบตากัน สูดหาย ใจเขาลึกๆ อยาง ตกใจ!ส่วนอูฮุยเห็นทาทางของทั้งสองก็อดพึมพำไมได้ คนพวก นี ประเด็นไม่ ใชการเก็บตัวนะ ประเด็นคืออาจารย์เฉินเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ที่ผม! อาจารย์ให้สิทธิ์ผมในการตัดสินใจ!ชิ!พวก ไมรูความ อู `เฮุยบนพร้อมเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างหวงแหน!ตอนนีเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อูอุยมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วอิ้งไปทั
