งยีสิบเปอรเซ็นต์ทวาพวกเขายังไมทันได้พูดออกมา ก็ได้ยินเสียงพึมพำ ของอูฮุย ชัวขณะนันทังสองอึงไปทันที!สมาชิกสภาวิทยาศาสตรอาวุโสสองคนสบตากัน ต่าง หน้าแดงขึนมา อดมองอูอุยไมได เจ้าหมอนี ทำไมรายกาจขนาดนี้ ลยกรรมประสาทมีเฉินชางคนเดียวก็ถือวาพอแลว ตอ นนีมีอูอุยอีกคน พวกเขาไมคิดวาอูอุยกำลัง งโม้อยู อยาลีมวาอู อฮุยเป็นคนที่เก็บตัวและรอบคอบ เขาบอกวา หกสิบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ อย่างน้อยๆ เก็ต้องมีสักเจ็ดแปดสิบ เปอร์เซ็นต์! แเพราะแบบนี้ ทั้งสองจึงรู้สึกตกใจ ฉินชางรายกาจเกินไปแลว! สอน เใครคนนั้นภก็เกงขึ้นไมแพ้ก้นเลย อูฮุยที่เมื่อกอนไมได้โดดเดนอะไร หลังจากได้ติดตาม เฉินชาง ชีวิตก็เหมือนใชสูตรโกง!เฉินชางชางเป็นเหมือนผูกำหนดอนาคต แตทำไมเราถึงยังโดดเดนไมมากพอ เซวียเจิ้งเริ่นและหยางหมิงคิดถึงตรงนี้ตางก็ถอนหายใจ อยางจนปัญญา ตอนนี้เอง อูฮุยก็นึกบางอยางขึ้นได้ หยิบ โทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาหยางอี้ ชวงนี้พวกเขาวิจัยเทคโนโลยีรังสีรวมรักษา ระบบประสาทด้วยกัน ถือวาคอนขางสนิทสนมกัน “หัวหนาหยาง ผมอยูที่แผนก คุณมาหาผมหนอย มีคนไข้รักษายากเคสหนึ่ง ผมคิดวิธีหนึ่งออก อยาก ใหคุณ มาดูวาเป็นไปได้แคไหน!” หยางอี้พยักหน้าตอนนี้เขากับอูอุยเป็นคนที่เฉิน ชางกำลังฝึกอบรมดานศัลยกรรมประสาทเป็นพิเศษ พวกเขามักจะทำการวิจัยด้วยกัน นอกจากนี้ ความเขาใจและพรสวรรคดานการศั เลยกรรมประสาทของอูฮุยยังสูงมากหยางอีมาถึง อูฮุยก็นึกบางอยางขึ้นได้จ
