าที่ของ ตัวเองคืออะไร! “พรุงนี้คุณไมต้องมาทำงานแลว!” บารทรานฟิลดมีสีหนาตกใจ เขาไมคิดเลยวาเดนจะทำ แบบนีเมือเห็นเลขานำตาคลอ แววตาเปียมด้วยความสับสน ทำตัวไมถูก บาร์ทรานฟิลด์กิยิ้มเยาะเล็กน้อย “มีอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง! เรื่องนี้ไมเกี่ยวอะไรกับคุณเลขา ผมมาเพื่อถามคุณไมกี่ประโยคเทานั้น ถามเสร็จผมฉะไปทันทีเลขาทำตัวไมถูก ได้แตยืนอยูตรงา นนดวย ความวิตกกังวลอยางยิ่ง บารทรานฟิลดเอยไปวา ‘ผมจะแนะนำงานใหคุณเอง ไมจำเป็นต้องทำงานกับคนไมได้เรื่องแบบนี้หรอก” พูดจบภก์ยื่นนามบัตรให้อีกฝ่าย “พรุงนี้โทรมาหาผม ผม จะจัดการให”เล ขามองบาร์ทรานฟิลด์แวบหนึ่ง จากนั้นภก็มองเดนที่ มีสีหน้าบึ้งตึง ยืดตัวโค้งคำนับเล้วเอยวา “ขอบคุณครับประธานบารทรานฟีลด!”เล ขเขายอมรู้จักบาร์ทรานฟิลด์ดี นี่คือบุคคลที่ไมด้อย ไปกวาเดนเลยเขารองรับอารมณฉุนเฉียวของเดนมานานมากพอแลว กาวเดินออกไปทันที! เดนเห็นเหตุการณ์ก็โกรธเกรี้ยวยิ่งกวาเดิม! “ประธานบาร์ทรานฟิลด์สนุกมากไหมฺมาถึงที่นี่เพื่อดึง ตัวลูกนองผมไปงันเหรอ’ บาร์ทรานฟิลด์เห็นเดนหน้าบึ้งฉุนเฉียวก็อดกลาวไมได้ ‘เพราะอะไรผลตัดสินของคุณในครั้งนี้ถึงไมมีเฉินชาง” เดนไดยินก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถามกลับไป “แลวทำไมผมตองเลือกเฉินชาง’ เพียงประโยคเดียวก็ทำใหบารทรานฟิลดพูดไมออกทันที่ ‘เพราะปีนี้ความสำเร็จในสาขาศัลกรรมประสาทของ ศาสตราจารย เฉินชางก้าวหน้ากวาอีกห้าคนที่เหลือมาก”เดนยอนถามอีกประโยค “แค
