คนนิสัยอย่างเหลียงสยงเป็นหัวหน้าแผนก ITD ได้ เขาย่อมต้องอาศัยเทคนิคการรักษาที่เป็นของจริง!กล้าหาญ มีแผนการ กล้าตัดสินใจ กล้าเผชิญหน้ากับความตายเวลานี้เหลียงสยงกดดันหนักมาก!ไม่ว่าเขาจะบอกตัวเองกี่รอบต่อกี่รอบ เหอฮุยไม่ต่างจากชายชราธรรมดา แต่…จะหมายความแบบนั้นจริงๆ หรือนี่ไม่มีทางเหมือนกันได้!ชายชรามองตัวเองด้วยสีหน้าเปี่ยมความรู้สึกผิดพูดพร่ำไม่หยุดว่าขอโทษถูกต้อง เหอฮุยเป็นคนไม่เลวจริงๆเขาไม่วางท่า ต่อให้เขาวาดภาพจนโด่งดังแล้ว แต่…เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองสูงส่งหรือมีสิทธิ์พิเศษอะไรเขามองท่าทางของเหลียงสยง ชายชราก็ทนไม่ไหว รู้สึกผิดเล็กน้อย คิดว่าตัวเองปกปิดอาการป่วย ถ่วงการรักษาของหมอนึกถึงตรงนี้ เหอฮุยพูดขอโทษ“คุณผู้เชี่ยวชาญ ผม…ขอโทษ ผมนึกไม่ถึงว่าแผลในอดีตจะส่งผลมากถึงขนาดนี้! พวกลูกๆ ก็ไม่รู้ว่าผมได้รับบาดเจ็บ พ่อแม่ผมก็จากไปไกล… ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องกังวล ผม…ชาตินี้อยู่มาพอแล้ว ไม่กลัวตาย! อย่าว่าแต่แขนหักเลย ถ้าไม่ได้ผมก็ฝึกวาดด้วยแขนซ้ายได้ ถึงยังไง…วาดรูปก็เป็นแค่งานอดิเรก ไม่เกี่ยวกับแขนซ้ายขวา…”ชายชราปลอบเหลียงสยงชายชราอดสูดหายใจลึกไม่ได้ “ผู้อาวุโส คุณอย่ากังวลผมจะลองดูอีกที”เหอฮ
