้พวกเราไม่เคยก้าวข้ามไปได้ แต่ศาสตราจารย์เฉินอายุยังไม่ถึงสามสิบปีก็แตกฉานในหลากหลายสาขาขนาดนี้ ผมคิดว่าเขาจำเป็นต้องได้รับการชี้นำและวางแผนให้อย่างถูกต้อง ผมคิดว่าตัวผมเหมาะจะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนอันดับสองของมณฑลตงหยางครับ”“เพราะสิ่งที่โรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลตงหยางขาดแคลนไม่ใช่แค่บุคลากรที่มีความสามารถด้านการบริหารสักคน ยิ่งไม่ใช่หัวกะทิด้านปฏิบัติการเชิงคลินิก ถึงขั้นที่ไม่ใช่อัจฉริยะด้านวิจัยวิทยาศาสตร์ด้วย สิ่งที่จำเป็นต้องมีคือผู้ชี้ทางสักคน! บังเอิญว่าเส้นทางอนาคตของโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลและศาสตราจารย์เฉินชาง คือเส้นทางอนาคตที่ไม่เคยมีใครไปถึงมาก่อน แถมยังเป็นเส้นทางที่บุกเบิกขึ้นใหม่ด้วย”พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ จูเฉียนถึงเอ่ยอย่างจริงจังขึ้นมา“การศึกษาที่ผ่านมาของศาสตราจารย์เฉิน อันที่จริงนับว่าเตรียมพร้อมความรู้เบื้องต้นให้เขาเรียบร้อยแล้ว แต่เห็นได้ชัดเจนมากว่าจุดบกพร่องของเขาก็ได้เผยออกมาตั้งแต่ช่วงที่อยู่ศูนย์ฉุกเฉินแห่งเมืองหลวงแล้วสิ่งที่ขาดก็คือการวางแผน! อาจเป็นเพราะศาสตราจารย์เฉินศึกษาศาสตร์แขนงต่างๆ ได้ค่อนข้างเร็ว ซึ่งแท้จริงแล้วมันส่งผลให้เขาขาดเป้าหมายและการวางแผนที่ชัดเจนต่อ
