้องเงียบสงัดลงทันทีหลังจากจงหรานเห็นจูเฉียน ดวงตาเขาเปล่งประกายเล็กน้อย เอ่ยว่า “เชิญนั่ง”เมื่อเฉินชางได้พบจูเฉียน เขาตะลึงเล็กน้อย ชายคนนี้ดูสุขุมลุ่มลึกกว่าเมื่อก่อนมาก ดูคล้ายกระบี่ในฝักไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะข้อความแสนหนักแน่นเหล่านั้นที่อยู่ในใบสมัครฉบับนี้ เฉินชางคงจะสับสนกับความคิดตนไปแล้วอย่างไรก็ตาม กาลเวลาคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงคนได้ถึงขนาดที่เปลี่ยนไปได้อย่างสิ้นเชิงเลย!จูเฉียนยิ้มพลางโค้งคำนับทุกคนเล็กน้อย ผงกหัวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณครับ”หลังจากนั่งลง จูเฉียนกวาดตามองรอบห้องแวบหนึ่ง แต่หลังจากเห็นเฉินชางก็หยุดสายตาลง ดูสนใจมากจงหรานดูสนใจจูเฉียนมากอย่างเห็นได้ชัด เขาถามด้วยความอยากรู้ “ผู้อำนวยการจู ทำไมคุณถึงเลือกมาโรงพยาบาลประชาชนอันดับสองของมณฑลตงหยาง เท่าที่ผมทราบมา ปัจจุบันมีโรงพยาบาลมากมายที่เคยไปเชื้อเชิญคุณ ถึงขั้นที่…แม้แต่ศูนย์วินิจฉัยและรักษาโรคมะเร็งในปัจจุบันก็มาเชิญตัวคุณไปเหมือนกัน”จูเฉียนยิ้มนิดๆ “เพราะที่นี่ไร้ขีดจำกัดครับ! ผมออกมาได้สองเดือนแล้ว ตลอดสองเดือนนี้ ผมไม่เคยอยู่ว่างแม้แต่วินาทีเดียว สืบเนื่องมาจากใครคนหนึ่ง นั่นก็คือศาสตราจารย์เฉินชาง พูดตามตรง พรสวรรค์ด้านการแพ
