งวันนี้จะไม่มีเวลาพักแล้ว“อ้าว ผู้อำนวยการเฉินก็อยู่ด้วยเหรอ!”เฉินชางผงกหัวให้ “หัวหน้าจาง คุณมาได้ยังไงครับเนี่ย”จางโหย่วฝูหัวเราะฮ่าๆ “อ้อ มาส่งของว่างให้พี่สะใภ้คุณไง!”พูดจบจางโหย่วฝูก็ไม่สนใจคุยกับเฉินชางต่อแล้ว พลันเดินเข้าไปในห้องทำงานหัวหน้าแผนกอย่างร่าเริงเริ่มป้อนข้าวจู๋จี๋กันโดยไม่ปิดประตู!เฉินชางเห็นเหตุการณ์แล้วพูดไม่ออกทันทีโตๆ กันแล้วนะ!ยังทำตัวเป็นวัยรุ่นแบบนี้อีกแต่…พอผ่านไปสักพัก ทั้งสองก็เริ่มคุยเล่นหยอกเย้ากันเหมือนวัยรุ่น!จุดนี้ทำให้เฉินชางทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ เอ่ยกับจางโหย่วฝูว่า“หัวหน้าจาง ถ้าคุณทำแบบนี้ต่อไป ผมต้องเป็นโรคเบาหวานแน่!”จางโหย่วฝูได้ยินก็ผงะไปทันที ยังไม่เฉลียวใจ “เบาหวานเหรอ หมายความว่ายังไง”หยางถงเอ่ยยิ้มๆ “เขาคิดว่าเราสองคนหวานกันเกินไปน่ะ!”จางโหย่วฝูพลันหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา “มาๆ ที่รัก อ้าปากสิจ๊ะ สามีจะป้อนของอร่อยให้คุณเอง…”เฉินชางพลันกลอกตาด้วยความโมโห!ต้องพูดเลยว่าแนวทางการใช้ชีวิตของคนเราต่างกันจริงๆ!ความสัมพันธ์ของหัวหน้าจางโหย่วฝูกับหยางถงผู้เป็นภรรยาดีมากจริงๆแต่สิ่งสำคัญที่สุดคือหัวหน้าจางโหย่วฝูคนนี้ทัศนคติดีเป็นพิเศษ ชอบทำตัวตามสมัยนิยมส่งลูกๆ ไป
