มา! พวกเขาจำเป็นต้องมีผู้อำนวยการโรงพยาบาลสักคนทุกคนได้ยินคำพูดเฉินชางก็ต่างพยักหน้ารับ!
เวลานี้มีคนเอ่ยเสนอว่า
“ศาสตราจารย์เฉินไม่อย่างนั้นคุณก็ขึ้นเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลสิครับ!”
“ใช่แล้วผมก็คิดว่าเหมาะเหมือนกันไม่ว่าจะเป็นทักษะทางคลินิกหรือว่าทักษะวิจัยวิทยาศาสตร์ศาสตราจารย์เฉินอยู่แถวหน้าของวงการทั้งนั้นอิทธิพลและชื่อเสียงก็ทรงพลังผมคิดว่าเหมาะสมสุดๆ”
อืม มีเหตุผล!
ทุกคนทยอยออกความเห็นต่างมองไปที่เฉินชางจับสังเกตความคิดของเฉินชาง!
แม้แต่ถานลีกัวก็ทำแบบนี้เช่นกันกำลังใคร่ครวญว่าประโยคที่เฉินชางเอ่ยเมื่อครู่นั้นหมายความว่าอย่างไรกันแน่หรือว่า…ศาสตราจารย์เฉินอยากเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลจริงๆ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ถานลีกัวตอบรับอิ่มคำหนึ่ง “ผมคิดว่าศาสตราจารย์เฉินมีคุณสมบัติเหมาะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งนี้”
แต่คนส่วนใหญ่กลับไม่ปริปากเลย
เฉินชางเห็นสถานการณ์ก็อดถอนหายใจไม่ได้!
ความจริงนี่คือผลลัพธ์ไม่พึงประสงค์จากการมีชื่อเสียงโด่งดังเกินไป
หลี่เป่าซานเงียบงันแต่มองเฉินชางแวบหนึ่งใช้ความคิด
เขาไม่คัดค้านถ้าเฉินชางจะขึ้นเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล แต่…เขาคิดว่าเฉินชางไม่เหมาะจะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล
กระทั่งรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลหลี่เจียนเหวยก็อดถอนหายใจไม่ได้ถ้อยคำบางอย่างทุกคนไม่กล้าเอ่ยออกมาพวกเขากลัวจะล่วงเกินเฉินชางเข้าเนื่องจากพวกเขาไม่รู้เลยว่าเฉินชางอยากได้คำตอบแบบไหน
ตอนนี้
