ประตู ไม่เปล่งเสียง!ตรุษจีนปีนี้ไม่มีหิมะ แสงอาทิตย์สดใส ให้ความรู้สึกเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิเดือนสามน่าเสียดาย ไม่มีใครยิ้มออกมาตรงกันข้าม มีเสียงลมหายใจดังขึ้นลงข้างหูเป็นระยะ!เมื่อแม่ของอู๋จวินนึกว่าลูกชายของตัวเองตายไป หัวใจของเธอก็เหมือนถูกมือใหญ่บีบแน่น!ตอนที่เธอนั่งอยู่ที่นี่ครั้งก่อน ด้านข้างยังมีอู๋จวินน้อยที่อายุสิบกว่าปีอยู่ข้างๆ!เธอในตอนนี้ ถึงแม้หวาดกลัวแต่ไม่ได้หมดความหวังแต่ครั้งนี้ ความกลัวในใจของเธอแผ่ขยายไม่หยุดหย่อนเกือบจะกลืนกินตัวเธอ!ตอนนั้น!พ่อของอู๋จวินก็ไม่ได้ออกจากห้องผ่าตัดภาพในตอนนั้นยังคงแจ่มชัดในเวลานี้ อยู่ในสมองของเธอไม่จางหายวันนี้!เธอยืนอยู่ที่นี่อีกแล้วเธอกลัวแล้วจริงๆถึงแม้หมอบอกว่ามีความเสี่ยงเป็นอัมพาตค่อนข้างสูงแต่ว่า…หลังเธอได้ยินข้อมูลนี้ บอกตามตรง…เธอกลับยินดีอยู่บ้างเพราะเธอยังดูแลเขาได้!เทียบกับตาย ต่อให้เป็นอัมพาตก็ไม่เป็นไรขอแค่ลูกชายยังมีชีวิตอยู่ก็พอคิดไปคิดมา น้ำตาก็พรั่งพรูลิ่วจื่ออยู่ด้านข้างมองแม่ของอู๋จวิน “คุณป้า ไม่ต้องห่วง!พี่อู๋เป็นคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง จะต้องไม่เป็นไรแน่ๆ!”“หัวหน้าของพวกเราหาผู้เชี่ยวชาญไปทั่วเมืองหลวงจะต้องไม่เป็นไรแน่นอน
