ียบลงแม่ของอู๋จวินได้ยินดังนั้นใจกระตุกหล่นไปถึงตาตุ่มทันที!เรื่องที่กลัวที่สุด…จะเกิดขึ้นจริงๆ หรือน้ำตาไหลลงมาระหว่างนิ้วไม่ขาดสาย เสียงสะอึกสะอื้นกลายเป็นเสียงสุดท้าย!ในตอนที่เธออยากตายที่สุดนั้นเอง!เสียงอันคุ้นเคยพลันดังขึ้นมา“แม่!”คำว่า ‘แม่’ ทำให้เธอตกตะลึงอย่างสิ้นเชิงเป็นเสียงที่คุ้นเคยอะไรอย่างนี้!ดังอยู่ข้างหูเธอมายี่สิบกว่าปี!วินาทีนี้ไม่รู้ว่าทำไม มันถึงไพเราะ ฟังตลอดชีวิตไม่รู้เบื่อ!เธอลืมตาช้าๆ เงยหน้าทีละน้อย แล้วก็ทีละน้อย!ทันใดนั้น เธอเห็นใบหน้าของอู๋จวินกำลังยิ้มร้องไห้ให้ตัวเอง!หญิงวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นด้วยตัวสั่นเทา!มองเขาด้วยความตื่นเต้น สองมือสั่นเครือ ถึงกับทำอะไรไม่ถูกอยากจะกอดแต่ก็กลัวทำร้ายเขาได้แต่ยืนอยู่ด้านข้าง มองลูกชาย ปากพูดพร่ำไม่หยุด“เด็ก…เด็ก…เด็กดี ค่อยยังชั่ว!”“ค่อยยังชั่วจริงๆ!”…สองแม่ลูกประคับประคองกันและกันมาสิบกว่าปีกลายเป็นที่พึ่งพิงของกันและกัน!วินาทีนี้ทั้งสองคนน้ำตาคลอ ในน้ำตาเจือรอยยิ้ม ในรอยยิ้มซุกซ่อน…สายสัมพันธ์อันลึกซึ้งของแม่ลูก!ใต้หล้านี้ ยังมีอะไรที่จริงใจไปกว่านี้อีกหรือเสียงปรบมืออย่างอุ่นหนาฝาคั่งดังรอบด้าน!เพื่อนร่วมงานของอู๋จวินก็ยิ้ม
