้แข็งแกร่งมาก ข้อมูลจากภาพอาจไม่ค่อยถูกต้องนัก!”เวลานี้คนไข้สะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา!อู๋จวินมองโดยรอบ มีคนมากมาย เขามึนงงชั่วขณะ“ผม…ผมยังไม่ตายหรือ”อู๋จวินนึกว่าตัวเองจะตายแล้วจริงๆหลังรู้ข่าวที่ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ อู๋จวินก็ดีใจจนน้ำตาไหลพราก“ผมยังมีชีวิตอยู่…ค่อยยังชั่ว”“ถ้าผมจากไปแบบนี้จริงๆ ก็ไม่รู้ควรบอกพ่อยังไง ผมรับปากเขาว่าจะดูแลแม่ของผมดีๆ”อู๋จวินพูดคนเดียว เขากลัวตัวเองพูดไม่จบก็จะจากไปพ่อของเขาเสียชีวิตกะทันหันตอนนี้เขาสมองมึนงง นึกอะไรได้ก็จะพูดออกมาพูดไม่ปะติดปะต่อ แต่กลับเป็นคำพูดที่มาจากส่วนลึกของหัวใจ“คุณยังไม่ตาย!”“ยังมีชีวิตอยู่ครับ…”อู๋จวินได้ยินดังนั้นก็อดมองอวี๋หย่งกังไม่ได้ “คุณหมอ…ผมยังมีโอกาสเหรอ”“ผมไม่เป็นอัมพาตใช่ไหม…”“ถ้าผมเป็นอัมพาต พวกคุณให้ผมตายอย่างสงบทีถ้าผม…ยังมีชีวิตอยู่ จะเป็นภาระแม่ผมเปล่าๆ”“ชั่วชีวิตเธอไม่เคยได้สัมผัสโชคดี ผมอกตัญญู ทำหน้าที่ลูกไม่ได้ แต่…ผมไม่อยากให้เธอลำบากเพื่อผมในอีกครึ่งชีวิตนี้!”อู๋จวินน้ำตานอง ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาโดยไม่รู้ตัวเมื่องอแขน ความเจ็บปวดพลันแล่นเข้ามาเขาพลันชะงัก!ยกแขนได้เขาลองยกขา!ก็ได้เหมือนกัน!ถึงยากมากก็
