ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นทำให้ช่วงเช้าวันนี้จู่ๆ แผนกฉุกเฉินก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา จากทฤษฎีของคุณลุงคุณป้า จู่ๆ เฉินชางก็ค้นพบว่า ประโคมของฟุ่มเฟือยเต็มตัวก็ไม่เท่าคนไข้ธรรมดาใน ICU ของพวกเขา แค่ขดลวดหรือการผ่าตัดทำทางเบี่ยงธรรมดาๆ ก็หลายหมื่นแล้ว โธ่ๆ เฉินชางคิดได้แบบนี้ก็รู้สึกว่าวันนี้ได้ความรู้ใหม่
ทว่าช่วงเช้าตอนที่เฉินชางอยู่ในห้องทำงาน ก็มีคนไข้เคสพิเศษคนหนึ่งมาที่แผนกฉุกเฉิน
“ศาสตราจารย์เฉิน มีเคสโรครักษายาก” อูฮุยวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรนพร้อมพูดกับเฉินชาง
เฉินชางอึ้งไปทันที “เกิดอะไรขึ้น”
หลังถามจบเขาก็เดินตามอูฮุยออกไป
“คุณหมอ คุณหมอมาดูมือฉันหน่อย!”
คุณป้าอายุประมาณหกสิบปีคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องทำงาน ด้วยสีหน้าเจ็บปวดเต็มประดา มีหมอกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่ แต่ละคนขมวดคิ้วแน่นเหมือนรับมือกับคุณป้าไม่ไหวแล้ว!
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “คุณป้าเป็นอะไรครับ”
คุณป้าได้ยินแล้วยื่นมือออกมาอย่างเจ็บปวด “คุณหมอดูสิคะ ฉันเจ็บมือมากค่ะ!”
เฉินชางพลันถามว่า “เกิดอะไรขึ้นครับ”
คุณป้าชี้หลังหลัวโจวพร้อมพูดว่า “เขาทำมือฉันเจ็บค่ะ!”
หลัวโจวสีหน้าจนปัญญา เฉินชางขมวดคิ้วพร้อมถามว่า “เกิดอะไรขึ้น”
หลัวโจวอธิบายอย่างจนปัญญา “เมื่อครู่นี้มีรถพยาบาลมา ผมรีบเข็นคนไข้เข้าห้องฉุกเฉิน คุณป้าคนนี้ยืนขวางอยู่ ผมเลยดึงเธอ มือคุณป้าโดนที่จับประตู หัวหน้าเฉิน… ผมขอโทษครับ” หลัวโจวไม่อยากสร้างปัญหาให้เฉินชางเลยจริงๆ
คุณป้ารีบ
