ู้สึกว่าตัวเองจากไปตอนนี้ก็นับว่าไม่ผิดจากเส้นทางเดิมแล้วอย่างไรเสียตัวเองก็ถือว่าสร้างทีมที่มีความเป็นหัวกะทิออกมาแล้วศัลยกรรมประสาทฉุกเฉิน ความสามารถของทีมนี้ไม่เลวเลยทีเดียวนึกได้ดังนี้ เฉินชางก็รู้สึกว่าไม่เลวรอกลับไปแล้วมีอู๋ฮุยอยู่ ประกอบกับคนที่รับมาใหม่เหล่านั้นก็นับว่าเปิดทำการได้แล้ว จากนั้นปรับปรุงให้ดีขึ้นก็พออย่างไรเสียอันหยางไม่ใช่เมืองหลวง ไม่มีคนไข้ป่วยหนักมาก แล้วก็ไม่ถึงขั้นมีแรงกดดันมาก…วันนี้เฉินชางมาโรงพยาบาลแต่เช้า ถือโอกาสไปดูเสี่ยวหนานกับเสี่ยวเป่ยอาการของเสี่ยวหนานดีขึ้นมากแล้ว นอนเบียดอยู่บนเตียงของเสี่ยวเป่ย อยู่เป็นเพื่อนน้องชายตอนนี้เสี่ยวเป่ยยังไม่ดีขึ้น แต่อุณหภูมิร่างกายลดลงแล้วจำเป็นต้องอยู่ในโรงพยาบาลอีกสักระยะเด็กสองคนไม่เป็นไร เฉินชางก็ไม่กังวลอีกหลังมอบหมายงานช่วงเช้า อวี๋หย่งกังก็เรียกเฉินชางไปที่ห้องทำงานหลังมาถึงเหล่าอวี๋พลันยิ้มขึ้นมาถูกต้อง!เหล่าอวี๋ยิ้มน้อยมาก แต่วันนี้เหล่าอวี๋อารมณ์ดีไม่เลวจนถึงกับยิ้มออกมาเฉินชางก็ยิ้มตามเหล่าอวี๋งุนงงทันที“คุณยิ้มอะไร”เฉินชางก็ชะงักทันที “คือว่า…เห็นหัวหน้าอวี๋ยิ้มดีใจขนาดนี้ จะต้องมีข่าวดีแน่นอน”เหล่าอวี๋พยัก
