จางมู่มองทุกคนด้านล่างเวที จู่ๆ ก็ลังเลเล็กน้อย
เขานึกว่าเขารู้ข่าวก่อนใครเสียอีก
คิดไม่ถึงว่าทุกคนรู้แล้ว
ก็จริง ข่าวใหญ่ขนาดนี้ จางมู่พยักหน้าอย่างปล่อยวาง “ใช่ ตอนนี้เรามีช่องทางแบบนี้แล้ว ผลตอบแทนที่อีกฝ่ายให้ก็ดีมาก ช่วยคลายความกังวลของเราได้ ผมคิดว่า…นี่เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว! ตอนนี้เรามีฐานที่มั่นแล้ว และมีอนาคตแล้ว!”
ได้ยินคำพูดนี้ ภายในห้องประชุมก็เงียบไปทันที!
เหมือนจะ…ผิดปกติเล็กน้อย!
เพราะจากความครึกครื้นเมื่อครู่นี้จนถึงเงียบเป็นเป่าสากในตอนนี้ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสามวินาที
ทำได้อย่างไร!
จางมู่เห็นฉากนี้ก็อึ้งเช่นกัน
เขามองเลขาอย่างประหลาดใจ พร้อมส่งสายตาเหมือนกำลังถามว่า ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ
“ผู้อำนวยการ…คุณพูดอะไร”
“มีฐาน มีช่องทางอะไรกัน”
“นั่นสิ มีคนจะรับเราไปแล้วหรือ”
“จริงเหรอครับ”
“ผู้อำนวยการ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
……
เห็นทุกคนด้านล่างต่างวิพากษ์วิจารณ์กันด้วยสีหน้างุนงงและไม่เข้าใจ ชั่วขณะนี้จางมู่คิดว่าตนจะต้องป่วยแน่
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
หรือว่า…ที่เจ้าพวกนี้พูดถึงไม่ใช่เรื่องเดียวกับตน
จางมู่จะโง่แค่ไหน ก็เดาออกว่าเรื่องที่ตนพูดอาจจะไม่ใช่เรื่องเดียวกับทุกคน!
เขา
