พูดตามตรง! คำพูดของโยเทลถูกต้องทั้งหมด ไม่ว่างานวิจัยเชิงทฤษฎีของไททานีสจะก้าวหน้าแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้เฉินชางเป็นคนแรกที่รักษาและเอาชนะโรคพาร์กินสันได้ เขาใชวิธีการผ่าตัดเพื่อแก้อาการของโรคพาร์กินสัน ข้อเท็จจริงนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้!
ดังนั้น สำหรับทุกคน คนที่เก่งที่สุดในการวิจัยโรคพาร์กินสันจะต้องเป็นเฉินชางอย่างไม่ต้องสงสัย ไททานีสพึมพำว่าเป็นไปไม่ได้! แต่ในใจกลับเชื่อไปเจ็ดสิบแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว เฉินชางได้ผลวิจัยอะไรมา? เขาอยากรู้มาก เขาเพิ่งอายุเท่าไรเอง?
เขารู้ว่าความสามารถทางคลินิกของเฉินชางสูงมาก ทว่า… การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ต่างกับการปฏิบัติทางคลินิก การวิจัยทางวิทยาศาสตร์มุ่งเน้นไปที่… ความสามารถพิเศษ โชค หรือความทุ่มเทงั้นหรือ? ไททานีสคิดได้แบบนี้ก็เกือบจะกระอักเลือดออกมา
“ไม่! หัวหน้าบรรณาธิการโยเทล ตอนนี้อะไรๆ ยังไม่แน่นอน ผมคิดว่าการวิจัยทางทฤษฎีของผมไม่ได้แย่ไปกว่าของเฉินชาง! ผมไม่ยอม!”
ต้องกล่าวว่าการถูกเอาชนะในด้านที่ตนเก่งที่สุดจะทำให้รู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบ และไททานีสคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะช่วงก่อนเฉินชางยังชวนตนไปวิจัยกับเขาอยู่เลย! ใช่! ในด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ เฉินชางเองก็ยังยอมรับว่าสู้เขาไม่ได้ เพิ่งจะผ่านมาไม่เท่าไร! ไม่ถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำมั้ง
ไททานีสคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกเหมือนโดนแทงข้างหลัง “คุณโยเทล ผมขออ่านบทความของเฉินชางหน่อยครับ!”
“ไม่ได้ครับ แต่
