ยินคำพูดเฉินชางก็อดกลอกตาไม่ได้
ฉันถ่อมาเพื่อช่วยเก็บงานให้นายสินะ
แต่พอเห็นเฉินชางในสภาพเหงื่อชุ่มหัว ตัวเปียกชื้นไปหมด อู๋ถงฝู่ก็ตำหนิไม่ลง
“อืม ไปสูดอากาศเถอะ แต่ว่า…อย่าออกไปไหนละ ข้างนอกลมแรง เดี๋ยวเป็นหวัด!”
ตอนนี้เข้าเดือนธันวาคมแล้ว สภาพอากาศด้านนอกมีลมพัดแรง
เฉินชางยิ้มให้ หลังจากออกมาก็ทรุดนั่งบนพื้นทันที
นั่งยองๆ นานสี่สิบกว่านาที ขาชาจนไร้ความรู้สึกแล้ว!
เฉินชางถอดหมวกกับหน้ากากอนามัยออก ผมลีบแนบหน้าผาก มีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก!
นักข่าวเห็นก็รีบถ่ายภาพไว้!
“ศาสตราจารย์เฉิน ขอลงข่าวนี้ได้ไหมครับ”
เฉินชางผงะไปเล็กน้อย เอ่ยยิ้มๆ “ได้ครับ แต่ว่า…ถ่ายผมให้หล่อๆ หน่อยนะ”
นักข่าวได้ยินเฉินชางพูดเล่นแบบนี้ก็หัวเราะขึ้นมาทันที “ศาสตราจารย์เฉิน การผ่าตัดประสบความสำเร็จไหมครับ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ สำเร็จแล้ว”
“การผ่าตัดยากมากไหม”
“พอไหวครับ! ง่ายมาก” เฉินชางยิ้ม
บรรดานักข่าวต่างพยักหน้ารับ
แต่เมื่อเฉินชางค่อยยังชั่วแล้ว กลับรู้สึกว่าตัวเหนียวเหนอะหนะ จึงเอ่ยว่า “พวกคุณรอสัมภาษณ์ผู้อำนวยการอู๋เถอะครับ เขารู้เรื่องทุกอย่าง ผมจะไป…เปลี่ยนเสื้อผ้า”
พูดจบเขาก็วิ่งไปยังรถที่จอดด้านนอก
….
เวลานี้ บรรดา
