หลังเจอเฉินชาง ก็มีความปรารถนาที่อยากจะแสดงความคิดของตัวเอง
แต่เฉินชางอยู่บนรถก็ว่างไม่มีอะไรทำจึงฟังดู
เติ้งหมิงบอก “ศาสตราจารย์เฉิน ผมเป็นแพทย์องค์การแพทย์ไร้พรมแดนมาหลายปี ผมเห็นฉากมากมายกับตา!
ทรัพยากรทางการแพทย์ไม่มีทางเท่าเทียมกัน จะช่วยเหลือฉุกเฉินภายใต้ทรัพยากรที่มีจำกัดให้สำเร็จได้อย่างไรจึงจะเป็นแก่นสำคัญของการช่วยเหลือฉุกเฉิน!
ผมคิดว่าเรื่องนี้สำคัญมาก
ก็เหมือนกับการแพทย์ฉุกเฉิน กระทั่งกลายเป็นว่าคนไข้ที่ส่งมารักษาที่โรงพยาบาล…ไม่ได้รับการรักษาฉุกเฉินตรงตามหลักมาตรฐานจริงๆ!”
หลังพูดอยู่นานเติ้งหมิงก็มองเฉินชางพลางบอก “ศาสตราจารย์เฉิน ผมอยากติดตามคุณ!
เชื่อผมเถอะครับ ผม…ไม่กลัวความลำบาก”
เฉินชางยิ้ม ไม่ได้ตอบคำ
เติ้งหมิงเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ถือสา
นี่คือศาสตราจารย์เฉิน!
อัจฉริยะทางการแพทย์ที่ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ถ้าพูดง่ายขนาดนั้นจริงๆ ก็ไม่ใช่ศาสตราจารย์เฉินแล้ว
แต่เติ้งหมิงมีความมั่นใจมากพอ
เขาเชื่อว่าตัวเองทำได้
ระหว่างที่พูด รถก็ขับมาถึงตึกหมายเลขสองของเขตอาศัยอย่างรวดเร็ว
เติ้งหมิงตั้งใจแล้ว วันนี้เขาจะต้องแสดงผลงานดีๆ ออกมาให้จงได้
ระหว่างพูด คนทั้งกลุ่มก็มาถึงข้างบนตึก
เวลานี้
