ตอนเที่ยง ฉีข่ายคิดว่าไหนๆ ก็เป็นชัยชนะ จำต้องจัดงานเลี้ยงฉลอง! ดังนั้นฉีข่ายกับนักเรียนหลายคนจึงไปเชือดไก่หลายตัวเอามาตุ๋นหนึ่งหม้อ
หยางหลานอิจฉาจนอยากรายงานว่าฉีข่ายใช้สิทธิ์สาธารณะเลี้ยงไก่ เฉินชางก็คิดว่าฉีข่ายเป็นข้าราชการพลเรือนแห่งชาติ กลับเลี้ยงไก่เปิดเผยแบบนี้ สไตล์การทำงาน… ยังต้องรอการค้นคว้าและพิสูจน์
แต่จำต้องยอมรับว่านักเรียนของฉีข่ายตุ๋นไก่เก่งมาก เฉินชางอดชมไม่ได้ “ใช้ได้นี่เสี่ยวหวัง คุณปรุงไก่เก่งไม่ด้อยไปกว่าร้านอาหารพวกนั้นเลย!”
นักเรียนก็รู้จักเล่นมุก คำชมของเขาทําให้ฉีข่ายภูมิใจ “แหะๆ ขอบคุณครับศาสตราจารย์เฉิน อาจารย์ผมบอกว่า หลังจากนี้ถ้าทำวิจัยไม่ได้แล้วก็ยังออกไปขายไก่ได้! ความจริงผมก็ปรุงเป็ดได้อร่อยมากเหมือนกันนะครับ”
ทั้งสามคนหัวเราะทันที เฉินชางยิ้มบอก “ผู้อำนวยการฉี คุณนี่… ไม่สอนเรื่องที่มันดีๆ ไม่ให้คนเขาทําวิจัยที่มีอนาคตไกล แต่จะให้ไปเป็นพ่อครัวเนี่ยนะครับ”
ฉีข่ายอดค่อนแคะไม่ได้ “เป็นพ่อครัวเก่งๆ ก็ซื้อบ้านได้นะ ผมเป็นศาสตราจารย์มาครึ่งชีวิตแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีเงินเท่าเถ้าแก่ขายเนื้อแกะที่ใต้ตึกบ้านผมเลย คุณเชื่อไหม”
ประโยคนั้นทำให้เฉินชางสำลัก หยางหลานไม่ส่งเสียง ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ บางครั้งบางคำพูดไม่พูดออกมาก็เสียใจ แต่พูดออกมายิ่งเสียใจ!
