ทุกคนเคารพยกย่องไททานีสมาก!
ให้หน้าอย่างยิ่ง!
ขณะเดียวกัน ไททานีสก็ค่อนข้างเย่อหยิ่งอยู่บ้าง
ไม่ว่ากับใคร เธอก็เพียงยิ้มบาง ไม่พูดมากมาย
ไม่นานเฉินชางก็มาถึง!
เฉินชางพาหยางหลานกับฉีข่ายเข้ามาในห้องทำงาน
ไททานีสถึงค่อยลุกขึ้น พูดด้วยสีหน้าประดับรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์เฉิน ฉันชื่อไททานีส!”
เฉินชางพยักหน้าจับมือยิ้มบอก “สวัสดีครับคุณไททานีส เชิญนั่งครับ”
หลังทั้งสองคนนั่งลง ไททานีสก็อธิบายเจตนาการมาทันที!
“ศาสตราจารย์เฉิน ฉันอยากร่วมมือกับคุณเพื่อวิจัยพาร์กินสันค่ะ”
เฉินชางพยักหน้า “ร่วมมือยังไงครับ”
ไททานีสชะงักทันที
“พวกเราร่วมมือกันวิจัย ได้ผลลัพธ์พวกเราก็รับรางวัลร่วมกันได้ คุณประสบความสำเร็จในการผ่าตัดพาร์กินสัน ฉันก็มีการวิจัยทางการวิจัยทางสรีรวิทยาและพยาธิวิทยาของพาร์กินสัน คุณก็น่าจะเข้าใจ
ถ้าพวกเราแก้ไขพาร์กินสันได้ ฉันเชื่อว่ารางวัลโนเบลปีหน้าๆ จะต้องเป็นของพวกเราแน่นอน!
ศาสตราจารย์เฉินเพิ่งอายุยี่สิบแปดปีใช่ไหมคะ เป็นผู้ได้รับรางวัลตอนอายุสามสิบ นี่จะต้องสั่นสะเทือนโลกแน่นอน!”
คนรอบข้างต่างยิ้มขึ้นมา
ถูกต้อง!
เป็นอย่างที่ไททานีสว่า จะต้องสั่นสะเทือนโลกอย่างแน่นอน
แต่เวลานี้ หยาง
