ย่างอึดอัด รีบพูดว่า “ศาสตราจารย์เฉิน ไม่เหมาะมั้งครับ ถึงอย่างไรทั้งหัวหน้าเสี้ยว…ผู้นำ ต่างก็รู้…และ”
เฉินชางพลันพูดว่า “ผู้อำนวยการเล่อ คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่รู้สึกว่าผมใช้เครื่องมือในโรงพยาบาลของคุณไม่ถนัด ใช้เครื่องมือที่ผลิตในประเทศจนชินแล้ว ไม่ชินกับของนำเข้าเท่าไร”
เฉินชางพูดจบก็หันหลังเดินออกไป
ชายที่แม้แต่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธยังกล้าปฏิเสธ แค่ผู้อำนวยการคนหนึ่ง ย่อมปฏิเสธได้อย่างผ่อนคลาย
บนโลกนี้มีเรื่องดีแบบนี้เสียที่ไหน
เรื่องดีๆ คุณยึดเอาผลประโยชน์ไปหมด ส่วนเรื่องที่มีความเสี่ยงก็ไม่ยอมแบกรับ
เฉินชางดูถูกคนแบบนี้จากใจจริง
โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่เกิดเรื่องได้ง่ายอยู่แล้ว
เจอผู้นำแบบนี้ หากเกิดข้อพิพาททางการแพทย์เกิดขึ้น เฉินชางรับประกันว่าคนที่โชคร้ายจะต้องเป็นหมออย่างแน่นอน
นอกจากนี้ โรงพยาบาลมิตรภาพจีนญี่ปุ่นมีความพิเศษ ชาวต่างชาติในแผนกต่างประเทศเยอะเกินไป
เฉินชางคิดว่าอยู่ประเทศจีนก็ควรให้บริการคนจีนของเราให้ดี
เอาชาวต่างชาติมากมายขนาดนั้นมาทำไม
หลังจากเฉินชางจากไป เล่อเผิงยืนอยู่กับที่ ในใจทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!
หรือว่าเขาล่วงเกินเฉินชางหรือ
ยังไม่ต้องพูดถึ
