ตอนนั้น
ดูสิตอนนี้อู๋ฮุยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
เป็นถึงแกนนำของศูนย์วิจัยการรักษาโรคพาร์กินสันเชียวนะ
แค่นึกถึงภาพที่อีกไม่นาน อู๋ฮุยจะพาทีมออกจากศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงไปเมืองอันหยางกับเฉินชาง อู๋ถงฝู่ก็เสียใจขึ้นมา
ถึงอย่างไรก็เพิ่งจะมีความสุขมาไม่กี่วันเอง…
ตอนนี้ศูนย์ฉุกเฉินกำลังไปได้ดี
คนไข้ในประเทศจำนวนนับไม่ถ้วน ชาวต่างชาติที่มาเพราะชื่อเสียงของโรงพยาบาลก็ไม่น้อย
ทำให้ศูนย์ฉุกเฉินกลายเป็นโรงพยาบาลระดับสากลและเพิ่มอิทธิพลระดับนานาชาติซึ่งมีความสำคัญมาก
อู๋ถงฝู่มองเฉินชางอย่างระมัดระวัง “คุณแน่ใจหรือ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ก่อนผมไป ผมมีของขวัญจะให้คุณ!”
อู๋ถงฝู่พลันถามว่า “ของขวัญอะไร”
เฉินชางหัวเราะเบาๆ “คุณคิดว่าสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธเป็นยังไงครับ”
อู๋ถงฝู่หน้าแดงขึ้นมาทันที “นี่…จะเหมาะเหรอ! อีกอย่าง ผมแต่งงานแล้วนะ…เรื่องแบบนี้…ไม่ดีหรอก”
เฉินชางหลุดขำออกมา
คิดไม่ถึงว่าเหล่าอู๋จะคดกับสมเด็จพระราชินีนาถในเชิงนั้น!
เฉินชางพลันยิ้มพูด “ผู้อำนวยการอู๋ คุณคิดอะไรอยู่ครับเนี่ย!
ความหมายของผมคืออีกไม่กี่วันผมจะผ่าตัดให้เจ้าชายวิลเลียม และผมอยากผ่าตัดที่โรงพยาบาลเรา
ถึงตอนนั้นสมเด็จพระราชินีนาถอังกฤษจะมาด
