าดหวังไม่แน่ว่าในอนาคต… กลุ่มพวกเขาอาจพากันได้เป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์คนแล้วคนเล่า!
คืนนี้ฉินเลี่ยวยวนดื่มไปไม่น้อย!
ชายชรามีความสุขมาก!
เขาในตอนนี้เหมือนพระบิดาของจักรพรรดิ ทุกคนอิจฉาตาร้อน
“ผู้อำนวยการฉินหลังจากนี้คุณแค่อยู่อย่างสุขสบายก็พอแล้ว!”
“ใช่อนาคตสดใสไม่แน่ว่าอาจยังก้าวหน้าได้ด้วย!”
จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ฉินเลี่ยวยวนไม่ติดกับดักหรอก มีความสุขก็คือมีความสุขแต่จะพูดจามั่วซั่วไม่ได้!
“ฉันนะตอนนี้ไม่ได้แสวงหาอะไรมากแล้ว ตั้งใจฝึกฝนนักเรียนจากนั้นก็รออุ้มหลานแล้ว!”
ฉินเลี่ยวยวนยิ้มตาหยีบอก
ฉินเยว่หมิงก็มองอาจารย์อย่างเลื่อมใส พูดคุยกับเฉินชางอย่างสนุกสนาน
คืนนี้สายอาชีพการแพทย์ในอันหยางจัดงานเลี้ยงที่ครึกครื้นกว่างานประชุมประจำปีเสียอีก
ตอนสี่ทุ่มที่ทุกคนเตรียมแยกย้าย ประธานสมาคมแพทย์สมาคมแพทย์มณฑลอันหยาง ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลตงต้าอันดับสอง และผู้นำวิชาการกุมารศัลยศาสตร์แห่งมณฑลตงหยาง ฟางสี่ ก็มาด้วย
คนเหล่านี้ก็คือบุคคลในตำนานของมณฑลตงหยาง!
แผนกกุมารศัลยศาสตร์ของโรงพยาบาลตงต้าอันดับสองเหนือกว่าโรงพยาบาลมากมายในปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ และกวางโจว!
การมาถึงของผู้อำนวยการฟางสี่ทำให้งานครึกครื้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ฟางสี่ไม่ถนัดเข้าร่วมงานแบบนี้ วันนี้มาก็อยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนแล้ว
“ศาสตราจารย์เฉินวันนี้ผมมีผ่าตัดเลยมาสายขอโทษด้วยนะครับ ผมเคารพคุณมาก!”
ประโยคนี้ของฟางสี่ทำให้เฉินชางดีใจ
