หลังจากที่ผู้เชี่ยวชาญทุกคนหารือกันไม่ได้ผล
ครอบครัวของจ้าวกั๋วหมิงเซ็นชื่อในหนังสือยินยอมด้วยความจนใจ
ครอบครัวของจ้าวหยาซือหน้าซีดเผือดราวกับขี้เถ้า!
เรื่องสะเทือนใจโดยไม่ทันตั้งตัวนี้ สำหรับครอบครัวแบบนี้ เป็นภัยพิบัติที่ทำลายฟ้าดินอย่างไม่ต้องสงสัย!
ผู้เป็นแม่ร้องไห้จนสลบอยู่ในโรงพยาบาล ขอร้องอ้อนวอนว่าต้องช่วยจ้านกั๋วหมิงให้ได้
เผชิญหน้ากับคำอ้อนวอนของครอบครัว ฉินเสียงก็จนปัญญา!
อย่างไรเสียบางครั้ง การแพทย์ก็ไม่ใช่อะไรที่คุณพยายามก็จะสัมฤทธิผล
บางครั้ง ต่อให้คุณพยายามสุดกำลังแล้วก็ไม่แน่ว่าจะช่วยเหลือได้!
เพราะนี่ก็คือความจริง!
เวลานี้เอง ฉินเสียงพลันนึกถึงเฉินชาง
เขาพูดกับครอบครัว “บางที…มีคนหนึ่งที่อาจจะช่วยพวกคุณได้ครับ! พวกคุณลองไปปรึกษาดูนะ แน่นอน…ผมแค่บอกว่าอาจจะ”
ด้วยเหตุนี้จึงเกิดฉากแบบนี้ขึ้น!
หลังเห็นเฉินชางมาถึง ผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการของโรงพยาบาลตงต้าก็มาแล้ว
จ้าวซิวผิงพลาดฤดูใบไม้ผลิไปแล้ว เขาไม่อยากพลาดฤดูร้อนอีกเด็ดขาด
ตอนนั้นเฉียนเลี่ยงพูดกรอกหูจ้าวซิวผิงไม่หยุดว่าเฉินชางมีอนาคตไกล หากจะเอาตัวมาได้ต้องพยายาม!
จ้าวซิวผิงในตอนนั้นไม่ได้คิดจริงจัง แต่ตอนนี้…
เห็นเฉินชางเติบโต
