อมขึ้นลงด้วยความโกรธจัด เยี่ยมไปเลย! ไม่เคยใครสักคนที่กล้าไม่ไว้หน้าเขาแบนี้ แต่กับเฝ่ยไป๋ลู่ เขาให้กินสุราดี ๆ กลับไม่กิน จะกินสุราพิษ นี่เธอกล้าต่อต้านเขาอย่างนั้นเหรอ?
“เฝ่ยไป๋ลู่ ถ้าเธอยังใช้ไสยศาสตร์พวกนั้นข้างนอก และสร้างเรื่องลำบากให้กับงานของฉันอีก ก็อย่าโทษฉันที่ไม่สนใจคำว่าพี่น้อง…” เฝ่ยอวี้กล่าวคุกคามเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยถ้อยคำที่ดุร้าย
แต่เฝ่ยไป๋ลู่ขี้เกียจจะฟังคำพูดของเขา จึงกดวางสายทันที
‘ตู๊ด ๆๆ’ เมื่อมองสายที่วางไป เฝ่ยอวี้ก็ได้แต่ก่นด่าออกมา แล้วเขาก็บันดาลโทสะ ทุบโทรศัพท์จนแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าทำไมตระกูลเฝ่ยเจ้าปัญหาถึงทำตัวเหมือนปลิงที่สลัดอย่างไรก็สลัดไม่หลุดขนาดนี้
ก็จริงที่ว่าร่างกายนี้เกิดมาพร้อมกับกระดูกเต๋า และมีคนรอไขกระดูกจากเธอ ไปทำการปลูกถ่ายไขกระดูก เพื่อให้เธอมอบชีวิตใหม่แก่น้องสาวต่างแม่ ส่วนอีกคนก็กำลังรอเอาโชคของเธอไปอวยพรให้กับตระกูลเฝ่ย เป็นแบบนี้ พวกเขาจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?
ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่หม่นแสงลง ดูเหมือนว่าพลังของคนคนเดียวจะยังอ่อนแอเกินไป
เธอต้องเริ่มสั่งสมเส้นสายกับอิทธิพลของตัวเอง และยืนอยู่ในระดับที่สูงขึ้น เพื่อที่ตระกูลเฝ่ยจะได้ไม่กล้ายุ่งกับเธออีก
ปี๊บ ๆ
เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ ขัดจังหวะความคิดของเฝ่ยไป๋ลู่
[คุณเฝ่ย ผมแซ่เวิน เรายินดีจ่ายให้คุณสิบล้าน ช่วยมาเยี่ยมเยียนตระกูลเวินในปักกิ่งสักครั
