มีคนมาหาคุณ ขอให้คุณช่วยพ่อของเธอน่ะค่ะ!”
ศาสตราจารย์เฉินงุนงงเล็กน้อย หลังบอกให้รอเดี๋ยวก็รีบกลับมาที่แผนกฉุกเฉิน
เห็นแค่ว่าในโถงใหญ่มีเด็กสาวยืนอยู่คนหนึ่ง เด็กสาวหน้าตาสะสวย แต่…หัวล้าน!
เฉินชางอดใจเต้นกระตุกไม่ได้
บรรดาเด็กสาวในสมัยนี้ช่างเล่นกันจริงๆ
ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว แต่กลับโกนหัวตัวเอง
แต่เฉินชางก็นับว่าประสบการณ์เยอะ เขาอยู่แผนกฉุกเฉินมานาน ใช่ว่าไม่เคยเห็นเรื่องแปลกๆ มาก่อน
ดังนั้นเฉินชางจึงพูดกับเด็กสาว “สวัสดี ผมคือเฉินชาง”
หลังเด็กสาวได้ยินก็พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ศาสตราจารย์เฉิน ขอร้องค่ะ ช่วยพ่อของหนูด้วย”
เฉินชางอดถามไม่ได้ “เธอไม่ต้องรีบร้อนไป มาที่ห้องทำงานก่อน พ่อเธอเป็นอะไรเหรอ”
เด็กสาวพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น
ระหว่างที่พูด ทั้งสองคนก็มาถึงห้องทำงาน
เด็กสาวล้วงเอาภาพหนึ่งใบส่งให้เฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน…นี่คือพ่อของหนูค่ะ”
เฉินชางชะงัก ผลคือเมื่อดูรูปใบนั้น หลังดูจบเขาก็หน้าเปลี่ยนสีทันที!
เพราะ…นี่ยังใช่คนอยู่ที่ไหนกัน!
ถูกต้อง!
สภาพในภาพนี้ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะรับได้ คนทั่วไปเห็นเห็นภาพนี้ต้องตกใจเป็นแน่
เด็กสาวพูดต่อ “พ่อของหนูมีบาดแผลไฟไหม้รุนแรง…”
ระหว่างที่
