นัก!
อู๋ฮุยรีบเอ่ยว่า “ยังไม่ต้องจ่ายเงินผมวันนี้ก็ได้ครับ เพียงแต่…ผมอยากจะได้เงินอุดหนุนครัวเรือนกับบ้านพัก…ผมจำเป็นต้องมีบ้านสักหลังครับ!”
เฉินชางใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยออกไปว่า “ตกลงครับ แต่ว่า…ทางโรงพยาบาลนั้นยังไม่มีงานอะไร คุณไม่จำเป็นต้องไปตอนนี้หรอกครับ!
เอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะแจ้งเรื่องกับผู้อำนวยการอู๋ ให้คุณทำงานที่นี่ไปก่อน รอผมย้ายกลับ คุณค่อยไปพร้อมผมแล้วกันครับ!”
อู๋ฮุยตาเป็นประกาย “ขอบคุณมากครับศาสตราจารย์เฉิน!”
เฉินชางโทรหาอู๋ถงฝู่ เล่าเรื่องอู๋ฮุยให้ฟัง
อู๋ถงฝู่ไม่ได้สนใจอู๋ฮุยมากนัก ถึงอย่างไรหลายปีมานี้ก็ทำงานโปร่งใสดี แต่ในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาลใหญ่ระดับนี้ อู๋ถงฝู่ก็ไม่ถึงขั้นจะพูดได้ว่าคุ้ยเคยกันดี อย่างมากก็เคยได้ยินชื่อมาบ้างเท่านั้น
ในเมื่อเฉินชางออกปากทั้งที อู๋ถงฝู่จึงไม่พูดอะไรมากเช่นกัน
เฉินชางสร้างคุณูปการให้โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินใหญ่หลวงขนาดนี้ ต้องการคนสักสองสามคนจะนับเป็นเรื่องอะไรได้ล่ะ
อีกอย่าง ตัวบุคลากรก็มีอิสระในการเลือกเช่นกัน
อู๋ฮุยพูดคุยเรื่องมากมายในครอบครัวกับเฉินชาง
เฉินชางเองก็จนใจอย่างยิ่ง
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องหายากอะไร
ว่ากันตามตรง ในเมืองหล
