ันอย่างบ้าคลั่ง เบอร์ดีตกใจจริงๆ ที่เฉินชางทำได้ถึงขั้นนี้
“ตอนนี้การวิจัยของพวกเราชัดเจนมากแล้ว อยากจะรักษาโรคพาร์กินสัน ศาสตราจารย์เฉินต้องเจอเป้าหมายแล้วแน่ๆ เรื่องเป้าหมายนี้พวกเราไม่สนใจก่อน”
“ที่ผมประหลาดใจคือศาสตราจารย์เฉินใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีพิกัดร่วมที่เรียบง่ายอย่างนั้น มาหาเป้าหมายจนเจอได้อย่างไร!”
“ถูกต้อง ทุกคนดูสกรีนช็อตนี้ ศาสตราจารย์เฉินชางเลือกใช้เครื่องกำหนดตำแหน่งสามมิติแบบที่เรียบง่ายที่สุด เครื่องกำหนดตำแหน่งสามมิติแบบนี้… ควบคุมให้แม่นยำไม่ได้แม้แต่น้อย!”
หารือกันอย่างเข้มข้นมาก!
ทุกคนอยากเข้าใจว่าเฉินชางทำแบบนี้ได้อย่างไร อย่างไรเสียตราบใดที่เดาบริเวณผ่าตัดของเฉินชางได้ พวกเขาก็มีโอกาสวิจัยต่อไป!
โอกาสแบบนี้หาได้ยากแสนยาก!
ในเวลานี้เอง!
เจ้าหน้าที่เมโยคนหนึ่งพลันพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจ “หัวหน้า! ผมค้นพบครั้งยิ่งใหญ่แล้ว!”
หลังผู้เชี่ยวชาญทุกคนได้ยินก็หน้าเปลี่ยนสีทันที หันไปมองเจ้าหน้าที่คนนั้นอย่างพร้อมเพรียง เจ้าหน้าที่คนนั้นรีบบอก “เมื่อกี้ผมเห็นข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตบอกว่า บริเวณที่ศาสตราจารย์เฉินผ่าตัดอาจอยู่ไม่ไกลจากเส้นประสาทตา!”
เบอร์ดีขมวดคิ้ว “ว่ายังไงนะ”
เจ้าหน้าที่คนนั้นรีบเปิดวิดีโอพูดกับทุกคนด้วยความตื่นเตนเหมือนว่าเจอความลับพิเศษอะไรแล้ว “ทุกคนจ้องตาของคนไข้สิ ทุกคนขมวดคิ้ว ทำไมต้องจ้องที่ตากันนะ”
ทันใดนั้น!
ทุกคนตื่นเต้นดีใจขึ้นมา
เพราะทุกคนต
