ร้องไห้ ร้องจนได้ประเทศมา จักรพรรดิถังไท่จงชอบร้องไห้ ร้องจนได้ยุคทองของจีนมา…เพราะฉะนั้น ชอบร้องไห้ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร หัวหน้าโจว น้ำตาที่คุณเสียไป…ผมว่าอย่างน้อยก็ต้องได้ตำแหน่งสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์!”
ทันใดนั้น ทุกคนต่างหัวเราะออกมา!
โจวหงกวงยิ่งหน้าแดง!
โธ่เอ๊ย การผ่าตัดเคสนี้ ทำผมเสียศักดิ์ศรีตอนแก่จริงๆ!
ผมเป็นถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีโรงพยาบาลกองทัพปลดปล่อยประชาชน 301 มาศูนย์ฉุกเฉินแป๊บเดียวก็ได้ชื่อว่าชอบร้องไห้แล้วหรือ!
ช่างเถอะๆ เห็นแก่ที่อยู่ในห้องผ่าตัดของพวกคุณ…เห็นแก่มีด คีม กรรไกร และมีดไฟฟ้าของพวกคุณ ผมจะไม่ถือสาพวกคุณแล้วกัน
……
……
สร้างจุดเน้นความเสียหายของ VIM เสร็จแล้ว
และผลลัพธ์ไม่เลวเลย!
งานหลังจากนี้ของเฉินชางคือการล้างแผล จากนั้นก็เย็บแผลได้แล้ว
อู๋ฮุยยืนอยู่ตรงหน้าเฉินชา ในใจเต็มไปด้วยความหวัง!
การผ่าตัดเคสนี้ไม่ใช่ความฝันของโจวหงกวงคนเดียวแล้ว!
นี่คืออนาคตของศาสตราจารย์เฉิน
และจะเป็นแหล่งกำเนิดความฝันของอู๋ฮุย
ชั่วขณะนี้ ชะตากรรมของใครหลายคนเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด
ตอนนี้เอง จู่ๆ เฉินชางก็ขมวดคิ้ว เพราะนึกบางอย่างขึ้นได้ “หัวหน้าโจว ตอนนี้คุณยังอยากร้องไห้อยู่ไหมครับ