าสมาที่ปักกิ่ง ผมจะแนะนำศาสตราจารย์ให้รู้จักครับ”
เคเลอร์ดีใจขึ้นมาทันที “คนจีนใจกว้างและมีน้ำใจจริงๆ เลยครับ ผมชอบมาก!”
เคเลอร์พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็หยุดไป “จริงสิ ศาสตราจารย์สวี ผมรู้จักศาสตราจารย์โจวหงกวง น่าเสียดายมากนะครับ!”
สวีจื่อหมิงอึ้ง “โจวหงกวงเหรอครับ”
แม้จะเบนสาย แต่เพราะเฉินชาง บวกกับวงการการแพทย์ไม่ได้ใหญ่มาก เขาก็พอจะรู้จักโจวหงกวง
และครั้งนี้โจวหงกวงก็จะเข้าร่วมการคัดเลือกสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ด้วย
เหมือนว่าศาสตราจารย์เฉินกำลังช่วยเขาอยู่ด้วย
ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร!
สวีจื่อหมิงเรียกได้ว่าชื่นชมเฉินชางอย่างหน้ามืดตามัว!
ไม่เกี่ยวกับความสามารถ
แต่…ได้ยินว่าเรื่องของโจวหงกวงน่าเสียดาย เขาจึงถามอย่างประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอครับ”
เคเลอร์ถามอย่างประหลาดใจ “คุณไม่รู้เหรอครับ ศาสตราจารย์โจวเป็นโรคพาร์กินสัน!”
สวีจื่อหมิงได้ยินประโยคนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “จริงเหรอครับ”
เคเลอร์พยักหน้า “ใช่ครับ ผมติดตามวารสารศัลยกรรมตับและท่อน้ำดีเล่มหนึ่งของประเทศจีน ข่าวนี้เผยแพร่ในวารสารเล่มนั้น น่าเสียดายมากจริงๆ นะครับ จริงสิ เดี๋ยวผมส่งเว็บไซต์วารสารให้นะครับ”
เคเลอร์พูดจบก็ส่งเว็บไซต์ให้สวี
